Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Αγροτικό Κίνημα’

Του Θανάση Πετράκου, επικεφαλής του συνδυασμού «Αγωνιστική Συνεργασία Πελοποννήσου», 29ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011.

Οι αγρότες και της Πελοποννήσου, όπως και όλης της Ελλάδας, βιώνουν μια τραγική οικονομική κατάσταση. Συγκεκριμένα:
1)    Βιώνουν τη συνεχή μείωση του εισοδήματός τους. Το 2010 σε σχέση με το 2009 μειώθηκε περαιτέρω το εισόδημα των Ελλήνων αγροτών όταν την ίδια περίοδο οι αγρότες στις 21 από τις 27 χώρες της Ε.Ε. είδαν να αυξάνεται το εισόδημά τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το εισόδημα των ελαιοπαραγωγών είναι μειωμένο κατά 33% σε σχέση με το 2006.
2)    Τα καρτέλ λυμαίνονται την αγορά και οι αγρότες και οι καταναλωτές υποφέρουν.
3)    Η Ε.Ε. μειώνει τον προϋπολογισμό το 2011 για τη γεωργία.
4)    Έρχονται «μαύρες μέρες» για τη νέα ΚΑΠ μετά το 2013, διότι οι προτάσεις της Κομισιόν μιλάνε για συρρίκνωση του κοινοτικού προϋπολογισμού, επομένως οι συνέπειές του θα είναι καταστροφικές για την ευρωπαϊκή και ελληνική γεωργία.
5)    Βιώνουν αύξηση του κόστους παραγωγής και
6)    Έχουμε μείωση της παραγωγής με συνέπεια τη διατροφική εξάρτηση της χώρας.
Για όλα αυτά ευθύνονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων της χώρας μας, αλλά και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε. Επομένως απαιτείται αγώνας ενωτικός και μαζικός για να ανατραπούν αυτές οι καταστροφικές πολιτικές σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Η δημιουργία μιας αξιόπιστης βάσης δεδομένων έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια. Δεν έχει γίνει γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ άφησαν τα πάντα στο σκοτάδι, για να μπορούν ανενόχλητοι να μοιράζουν εθνικούς και κοινοτικούς πόρους για εξαγορά συνειδήσεων και ψήφων, για τη διαιώνιση των δικομματικών εξαρτήσεων στην ύπαιθρο.
Το Μητρώο Αγροτών όπως θέλει να το διαμορφώσει η σημερινή κυβέρνηση, δεν αποτέλεσε αντικείμενο ουσιαστικής διαβούλευσης με τους αγρότες και τους συλλογικούς τους φορείς. Όπως είναι επόμενο μία σειρά από ερωτήματα κρίσιμα για το μέλλον της ελληνικής υπαίθρου μένουν αναπάντητα.
Έτσι δεν υπάρχει η παραμικρή τεκμηρίωση – επιχειρηματολογία για τα κριτήρια με τα οποία μειώνεται στο 30% του συνολικού χρόνου απασχόλησης και στο 35% του συνολικού εισοδήματος η προϋπόθεση χαρακτηρισμού σαν επαγγελματία αγρότη.
Επιπλέον δεν ορίζεται πουθενά τι επιπτώσεις θα έχουν όσοι δεν χαρακτηριστούν σαν «επαγγελματίες αγρότες».  Μήπως η κυβέρνηση και το Υπουργείο προετοιμάζουν το έδαφος για τη νέα κατανομή των κοινοτικών ενισχύσεων μετά το 2013; Και όσο κι αν φαίνεται με την πρώτη ματιά ότι ρυθμίζει την κατανομή αυτή με πιο ευνοϊκό τρόπο (μειώνει τα ποσοστά εισοδήματος και απασχόλησης), μήπως τελικά ανοίγει το δρόμο για πλήρη αποκλεισμό από τις κοινοτικές ενισχύσεις όσων δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;
Η αναγνώριση σαν αγροτικό εισόδημα αυτό από τις ΑΠΕ και τον αγροτουρισμό (ακόμα και με τους περιορισμούς που βάζει) χωρίς την υποχρέωση ένταξης στον ΟΓΑ, είναι ύποπτη.  Όλες  οι αγροτικές δραστηριότητες (και η πρώτη μεταποίηση) να ενταχτούν κάτω από τον ίδιο ασφαλιστικό φορέα, τον ΟΓΑ.
Επιπλέον ήδη έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια για τη σύνταξη υποτιθέμενων μητρώων ( αγροτών, ελαιοκομικό, αμπελοκομικό κλπ) που τα καρπώθηκαν διάφοροι επιτήδειοι και κυρίως με απολύτως αναξιόπιστα αποτελέσματα.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η τήρηση του μητρώου πρέπει να είναι αρμοδιότητα του ΥΠΑΑΤ. Να αφαιρεθεί η δυνατότητα με υπουργική απόφαση η σύνταξη του Μητρώου θα δοθεί σε άλλο φορέα.
Τα μικρά και μεγάλα «σκάνδαλα» που βγάζει στη φόρα η κ. Μπατζελή από τις δηλώσεις ΟΣΔΕ, είναι η απόδειξη του πως γίνεται τόσα χρόνια η καταγραφή των στοιχείων αγροτικής δραστηριότητας και η διαχείριση των κονδυλίων. Και το ΠΑΣΟΚ έχει τεράστιες ευθύνες για αυτό. Ας μην μας παριστάνουν τώρα τους άτεγκτους ελεγκτές.
Η πραγματικότητα του αγροτικού χώρου είναι πολυσύνθετη και παρουσιάζει έντονες διαφοροποιήσεις τόσο χωρικές ( πεδινές-ορεινές-μειονεκτικές-νησιωτικές περιοχές), όσο και ανά προϊόν ακόμα και ανά μέγεθος αγροτικής εκμετάλλευσης.
Η ελληνική γεωργία δεν είναι μία αλλά πολλές. Μόνο με σοβαρή μελέτη και αξιολόγηση όλων των δεδομένων μπορεί να οριστεί ποιος είναι ο αγρότης σε καθεμια περίπτωση. Και κυρίως αυτός ο ορισμός να αποσκοπεί όχι στον αποκλεισμό και την απομάκρυνση από την αγροτική δραστηριότητα, αλλά σε στοχευμένες πολιτικές ενίσχυσης της αγροτικής παραγωγής και παραμονής του πληθυσμού στην ύπαιθρο.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

της Ειρήνης Κατσινοπούλου, Γεωπόνου, 24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Πολύ λίγο διάστημα  μετά το επικοινωνιακό πυροτέχνημα του «κοινωνικού διαλόγου» για την αγροτική πολιτική στο Ζάππειο και την αναστολή των πανελλαδικών αγροτικών κινητοποιήσεων, τα τηλεοπτικά δελτία και ο κυρίαρχος Τύπος έχουν εξορίσει από την ειδησεογραφία το αγροτικό ζήτημα της χώρας μας.
Βέβαια, η λαίλαπα της πιο σκληρής λιτότητας που γνώρισε ποτέ ο ελληνικός εργαζόμενος λαός, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την συναίνεση της ΝΔ και όλου του συντηρητικού πολιτικοκοινωνικού φάσματος και σε απόλυτη συνεργασία με τα στυγνά νεοφιλελεύθερα επιτελεία της ΕΕ και των παγκόσμιων αγορών (ΔΝΤ), είναι μια προφανής και βολική δικαιολογία.
Πουθενά δεν προβάλλεται ένα απλό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό δεδομένο. Ότι η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής της χώρας μας, και μόνο για την κάλυψη των εγχώριων διατροφικών αναγκών, μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση του εθνικού πλούτου κατά περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Τόσο είναι το ετήσιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα εξαρτημένη και διατροφικά. Την ίδια στιγμή που οι οικονομικά εξουθενωμένοι κτηνοτρόφοι έχουν αφεθεί στο έλεος των καρτέλ στο γάλα και στο κρέας, πουλώντας κάτω του κόστους, δαπανούμε σαν χώρα μόνο για εισαγωγές γαλακτοκομικών και κρεάτων περίπου όσο και για εισαγωγές πετρελαίου.
Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που έπληξε πρώτα από όλους τους αγρότες της χώρας μας ήδη από το φθινόπωρο του 2008, ήρθε να αποτελειώσει τη βαθύτατη, πολύπλευρη και μακρόχρονη κρίση του ελληνικού αγροτικού τομέα. Οι αιτίες της, προφανώς  δεν μπορούν να αναλυθούν μέσα στις γραμμές ενός άρθρου. Πάντως, δε μπορεί παρά να αναφερθούν οι τραγικές επιπτώσεις από την εφαρμογή  ιδίως της αναθεωρημένης ΚΑΠ του 2003 και την καταστροφική, όπως αποδείχτηκε ήδη, επιλογή της αποσύνδεσης των επιδοτήσεων από την παραγωγή προϊόντων. Η «εθνική επιτυχία», όπως παρουσιάστηκε από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, έχει κιόλας οδηγήσει σε εξαφάνιση παραδοσιακές δυναμικές καλλιέργειες (καπνός, τεύτλα) και κρίση στο σύνολο της αγροτικής παραγωγής.
Ήμασταν από την πρώτη στιγμή ριζικά αντίθετοι σε αυτό. Ωστόσο, η τότε Κυβέρνηση βρήκε ένθερμους υποστηρικτές, αν όχι εντολείς, στις αντιαγροτικές της πολιτικές επιλογές, τις ηγεσίες ( και τότε και ακόμα τώρα) των συνδικαλιστικών και συνεταιριστικών αγροτικών οργανώσεων.
Όλους αυτούς που, ανεξάρτητα από ποια είναι η κυβέρνηση, ήταν και παραμένουν οι προνομιακοί συνομιλητές της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Που μπορεί, για την «τιμή των όπλων» να βγάζουν καμιά αντιπολιτευτική κορώνα, μόνο και μόνο για να  καλύψουν την απόλυτη απαξίωση τους από το σύνολο πλέον των αγροτών της χώρας μας.
Εκείνους που πέρσι οργάνωναν «κινητοποιήσεις» της μιάς μέρας ( Ισθμός Κορίνθου), που έληγαν αυτόματα μόλις φωτογραφίζονταν στο τραπέζι του δήθεν διαλόγου στο ΥΠΑΑΤ, αφήνοντας τους αγρότες που είχαν αληθινή διάθεση για αγώνα, έρμαιο των διώξεων και της τρομοκράτησης. Εκείνους που φέτος, από την πρώτη στιγμή των δυναμικών αγροτικών κινητοποιήσεων, σήμαναν σιωπητήριο και σταμάτημα του αγώνα. Που δεν τόλμησαν να πλησιάσουν ούτε από μακριά στα μπλόκα. Και που, εννοείται, στρογγυλοκάθισαν στα πρώτα καθίσματα του Ζαππείου.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τον «κοινωνικό διάλογο» που οργανώθηκε από το ΥΠΑΑΤ, έλειπε μια θεμελιώδης ενότητα : η συλλογική οικονομική οργάνωση των αγροτών. Η λειτουργία των συνεταιρισμών, ιδίως μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και ασυδοσίας της αγοράς, έπρεπε να είναι η απόλυτη προτεραιότητα όποιου σκοπεύει στ’ αλήθεια να θωρακίσει τον αγροτικό κόσμο, να προστατέψει το εισόδημα και τον μόχθο του. Αλλά εκεί είναι το Άβατο.
Και ακριβώς εκεί, είναι η πρώτη νίκη που πέτυχε το αγροτικό κίνημα. Ανάγκασε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να μιλήσει μέσα στη Βουλή για κατεστημένα, διαπλοκή και πελατειακές σχέσεις. Ανάγκασε  την υπουργό ΑΑΤ, να ψελλίζει έστω προς το παρόν, αλλαγές στους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Τι είδους όμως ;
Την πρόγευση του πως αντιλαμβάνεται τη συλλογική οργάνωση των αγροτών, την πήραμε από το ατελέστατο και πρόχειρο κείμενο που τέθηκε σε «δημόσια διαβούλευση» στη διάρκεια των αγροτικών  μπλόκων, για τη «νέα αρχιτεκτονική» του αγροτικού συνδικαλισμού.
Μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, η «έμπειρη και γνώστρια σε βάθος των αγροτικών θεμάτων» πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, ακόμα διαλέγεται και σχεδιάζει, παραπέμποντας στις καλένδες την επίλυση όλων των κρίσιμων θεμάτων του αγροτικού χώρου που έπρεπε να έχουν λυθεί όχι σήμερα, προχτές. Κι όμως πριν καν πέσει η αυλαία του περιβόητου διαλόγου στο Ζάππειο καθόλου τυχαία, εμφάνισε το έτοιμο από καιρό σχέδιο της για τον αγροτικό συνδικαλισμό.
Το ΥΠΑΑΤ δεν έχει καμιά δουλειά  να αποφασίσει  τον τρόπο που οργανωθούν συνδικαλιστικά οι αγρότες. Τι θέλει να προλάβει ; Τη νέα πανελλαδική συγκρότηση του αγροτικού κινήματος που έχει κιόλας ξεκινήσει. Από τους αγρότες που έδωσαν μαχητικό παρόν στα μπλόκα, βάζοντας στη πρώτη γραμμή όχι την αποσπασματική διεκδίκηση, αλλά το ίδιο το μέλλον τους.
Όλους αυτούς που θα βρεί δυναμικά απέναντι, στη νέα απόπειρα κομματικής χειραγώγησης των αγροτικών συλλόγων και τη διάλυση οργανώσεων με μακρόχρονη και ουσιαστική δράση, όπως  η Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών είτε οι Οργανώσεις των Αλιέων και άλλες, που συγκροτήθηκαν πρόσφατα μέσα από δημοκρατικές και κινηματικές διαδικασίες, όπως η Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων.
Στηρίζουμε αμέριστα τη συλλογική συνδικαλιστική και οικονομική οργάνωση των αγροτών, που θεμελιώνεται στη δημοκρατική λειτουργία από τη βάση έως την κορυφή και στην ενεργή συμμετοχή όλων των αγροτών και όχι σε κάποιες ηγεσίες που λογοδοτούν μόνο στα κομματικά επιτελεία που τους ανέδειξαν. Που διασφαλίζει τη διαφάνεια της οικονομικής διαχείρισης και τη δημόσια λογοδοσία και όχι την εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων και την εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων στην ύπαιθρο.
Μόνο έτσι θα βγουν από την κρίση όρθιοι και όχι τσακισμένοι οι αγρότες. Με ζωντανή την ύπαιθρο και όχι με ερημωμένα χωριά και εγκαταλειμμένα χωράφια. Με την ενίσχυση της Ελλάδας που παράγει και δημιουργεί. Των εργαζόμενων και των αγροτών του καθημερινού μόχθου και της έντιμης επιβίωσης. Για το σήμερα και κυρίως για το μέλλον της ελληνικής γεωργίας και όλης της χώρας.

Read Full Post »

Δυναμική απάντηση στις 100 μέρες κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ
του Νίκου Παπαδόπουλου, αγρότη-Συντονιστή ΝΕΑΚ, 24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το αγροτικό εισόδημα στην  Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη  χειρότερη θέση ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 19,7%  το διάστημα 2001 – 2008, ενώ στο ίδιο διάστημα το αγροτικό εισόδημα στην Ε.Ε. -27 αυξήθηκε κατά 15% περίπου. Μόνο μέσα στο 2008 η μείωση έφτασε το 7,9%, ενώ οι δείκτες της ΕΣΥΕ εμφανίζουν περαιτέρω μείωση το 2009 ( – 5%  το διάστημα Ιουλίου 2008 – Ιουνίου 2009).
Η συνεχής κάμψη οφείλεται κυρίως στην κατάρρευση – στασιμότητα- περιορισμένη αύξηση των τιμών παραγωγού, με την ταυτόχρονη εξαιρετικά μεγάλη αύξηση του κόστους παραγωγής. Στο διάστημα της πενταετίας 2004-2008 το κόστος παραγωγής αυξήθηκε αθροιστικά κατά 34 ποσοστιαίες μονάδες, ενώ στο ίδιο διάστημα οι τιμές παραγωγού σημειώνουν αύξηση κατά περίπου 15%.
Η περσινή καλλιεργητική περίοδος έκλεισε με τις τιμές σε δυό κατηγορίες γεωργικών προϊόντων, ιδιαίτερης σημασίας για το ελληνικό αγροτικό εισόδημα, των σιτηρών και του ελαιόλαδου, να έχουν κατρακυλήσει στα επίπεδα της προηγούμενης δεκαετίας. Περίπου η ίδια κατάσταση υπάρχει στις τιμές του γάλακτος.
Ταυτόχρονα και παρά τη μείωση των τιμών παραγωγού έως και κάτω του κόστους, οι καταναλωτές συνεχίζουν να αγοράζουν πανάκριβα τα τρόφιμα. Π.χ  η τιμή του ελαιόλαδου έφτασε πέρσι τα 2ευρώ/Kg στον παραγωγό ενώ στα super market πουλιέται 5-5,5 ευρώ/Kg. Στο αγελαδινό γάλα οι αντίστοιχες τιμές είναι 0,45- 0,50 ευρώ/Kg , έναντι 1,20- 1,30 ευρώ/Kg. Με ανώτατη τιμή στον παραγωγό για το μαλακό σιτάρι τα 0,20 ευρώ/Kg, η τιμή του ψωμιού είναι 1.20- 1,40 ευρώ/Kg.  Οι εταιρίες του κλάδου ανακοινώνουν αύξηση της καθαρής κερδοφορίας  τους το 2008, μεσούσης της οικονομικής κρίσης. ( π.χ. Vivartia αύξηση κατά 10% ).
Οι στρεβλώσεις της αγοράς, η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, οι εναρμονισμένες πρακτικές (καρτέλ),οι παράνομες ελληνοποιήσεις προϊόντων ( κυρίως κρεάτων, γάλακτος και οπωροκηπευτικών) και η πλήρης αδράνεια των μηχανισμών ελέγχου, αποτελούν κρίσιμες συνιστώσες της κρίσης που μαστίζει τον αγροτικό τομέα.
Το ύψος δανεισμού είναι εκρηκτικό, με τη δραστηριοποίηση πλέον στον αγροτικό τομέα του συνόλου των ελληνικών τραπεζών. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Έγγειες δομές και κοινωνικές ανισότητες στον Αγροτικό Χώρο

του Αντώνη Μωυσίδη, καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Ένα από τα χαρακτηριστικά της κοινής αναφοράς στον αγροτικό κοινωνικό χώρο ήταν πάντα ένας υποδόριος υπαινιγμός για έναν, εν πολλοίς, εσωτερικά ομοιογενή, δυσκίνητο και άρα και δυσκατάτακτο κοινωνικό χώρο. Αυτό που πράγματι προκύπτει από την ιστορική διαδρομή του, είναι η πολυπλοκότητά του και το πολυσύνθετο της δομής του που επιτάθηκε, ιδιαίτερα μεταπολεμικά, κατά το βαθμό της έντασης της εμπορευματοποίησης του αγροτικού προϊόντος. Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγροτών σήμερα; Για να μείνουμε σε ορισμένα από αυτά, αναφέρουμε:
Πρώτον, είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής.
Δεύτερον, επενδύουν κεφάλαιο ως μικροί ή μεσαίοι ή μεγάλοι επιχειρηματίες, οργανώνουν την παραγωγή τους και αναμένουν το εισόδημά τους από την αγορά.
Τρίτον, στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι φορείς της εργασίας στο πλαίσιο της οικογενειακής τους εκμετάλλευσης, είτε ως «αυτοαπασχολούμενοι» είτε ως «συμβοηθούντα μέλη».
Τέταρτον, πολλοί από αυτούς χρησιμοποιούν, έστω και εποχιακά, ξένη εργατική δύναμη, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, για τις ανάγκες της παραγωγής τους, κάτι που περιπλέκει περισσότερο την ατομική τους κατάταξη.
Πέμπτον, οι ίδιοι, κατά τεκμήριο οι μικροί, εργάζονται με ημερομίσθιο σε άλλες εκμεταλλεύσεις.
Εκτον, πολλοί προσφεύγουν σε ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο σε απασχολήσεις εκτός του αγροτικού τομέα για τη συμπλήρωση του οικογενειακού τους εισοδήματος, δηλαδή, πολυαπασχολούνται.
Ακόμα και σ’αυτά τα χαρακτηριστικά να μείνει κανείς, καταλαβαίνει ότι όλα αυτά συγκροτούν, μέσα στο χρόνο, τις εγγενείς και θεμελιακές εκείνες δυσκολίες για τον προσδιορισμό της έννοιας του αγρότη και την κατάταξη των επιμέρους  υποστρωμάτων της «τάξης» των αγροτών. Πόσο μάλλον, σε μια λογική μιας ταξικής διάκρισής τους, με βάση το βιομηχανικό – αστικό παράδειγμα, περί αστικής τάξης και προλεταρίων του χωριού.
Ασφαλώς η μαζική παρουσία των αλλοδαπών μεταναστών κατά τα τελευταία χρόνια προσθέτει καινούργια στοιχεία στην κοινωνική δομή του αγροτικού χώρου, συγκροτώντας, ίσως για πρώτη φορά ένα τόσο ξεκάθαρο προλεταριακό στρώμα στην ελληνική ύπαιθρο. Η παρουσία τους είναι προφανώς ο σημαντικότερος παράγοντας για την αύξηση της κατηγορίας των μόνιμων μισθωτών από 4,2% το 1991 σε 15,9% το 2001 στο σύνολο των οικονομικά ενεργών στον αγροτικό τομέα(απογραφές ΕΣΥΕ). Οι «εργοδότες» μόνιμων μισθωτών παραμένουν χαμηλά(4,6%), ενώ οι «αυτοαπασχολούμενοι» με 53,6% και τα «συμβοηθούντα μέλη» στις οικογενειακές τους εκμεταλλεύσεις με 25,8% αναδεικνύουν, όπως και παλιότερα, την εργασία στην οικογενειακή εκμετάλλευση σε κυρίαρχη. (περισσότερα…)

Read Full Post »

του Κώστα Δεληγιάννη, Γεωπόνο,  24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών»,  Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Ποιοι είναι οι άξονες με βάση τους οποίους προτείνουμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνον τα τρέχοντα σοβαρά ζητήματα της αγροτικής παραγωγής αλλά και να ανοίξουμε τον δρόμο για διαρθρωτικές αλλαγές στο μοντέλο ανάπτυξης της υπαίθρου που να αμφισβητούν τις οικονομικές δομές του σημερινού συστήματος, έτσι ώστε με την συνεργασία ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων να αρχίσουν να πραγματώνονται οι αξίες της αριστεράς?
Μετά από κοινές επεξεργασίες και συζητήσεις και μπροστά στην οξύτητα που αποκτούν συνεχώς όλα τα προβλήματα, όχι μόνον λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αλλά κύρια λόγω των αδιεξόδων της ελληνικής οικονομίας και των εκτεταμένων και σοβαρών συνεπειών στον χώρο της αγροτικής οικονομίας, οδηγούμαστε στην διαμόρφωση ενός σχεδίου που επιδιώκει να  αναμοχλεύσει συνολικά την κατάσταση της υπαίθρου ,σε όφελός των αγροτών και της παραγωγικής βάσης, της βελτίωσης του περιβάλλοντος  του αγροτικού χώρου και της αειφορικής  διαχείρισης των φυσικών πόρων. Ο συνδυασμός αυτών των τριών στόχων, αποτελεί τον βασικό παρανομαστή πάνω στον οποίο γίνονται όλες οι μέχρι τώρα επεξεργασίες, έτσι ώστε σε μια πορεία να εξισορροπηθούν σταδιακά οι ανθρώπινες παρεμβάσεις με τις φυσικές διαδικασίες .
Αφετηρία αυτής της προσπάθειας αποτελεί το αγροτικό προϊόν ,που η οικονομική ,κοινωνική ,περιβαλλοντική και πολιτισμική σημασία του, στένεψε και περιορίστηκε στα πλαίσια του δοσμένου μοντέλου ανάπτυξης, στα όρια που εξυπηρετούν μόνον την δυνατότητα του να χρησιμοποιείται όπως όλα τα πράγματα γύρω μας σαν στοιχείο αποκόμισης υπερκερδών  μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές. Έτσι σταδιακά αδυνάτισαν όλοι οι παράγοντες που συνδέονται με την παραγωγή του, δηλαδή, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, η ύπαιθρος και το χωριό, η ισόμετρη ανάπτυξη της περιφέρειας ,και χρησιμοποιήθηκε για να πλουτίσουν ορισμένες κατηγορίες μεσαζόντων. Το αγροτικό προϊόν στριμώχτηκε ανάμεσα στις εισροές που ελέγχουν οι πολυεθνικές εφοδίων και καλλιεργητικών μέσων και τις εκροές που ελέγχουν τα ντόπια και τα ξένα καρτέλ τροφίμων.
Ενώ λοιπόν βελτιώθηκε η τεχνολογική βάση της παραγωγικής διαδικασίας και της διαχείρισης-μεταποίησης της αγροτικής παραγωγής, τα αποτελέσματα  της ήταν ιδιαίτερα θετικά για πολυεθνικές και καρτέλ και απόλυτα αρνητικά για τους παραγωγούς-παραγωγή και  το αγροτικό περιβάλλον.
Συνολικά η αγροτική οικονομία της χώρας αποδιαρθρώθηκε με:
1) σημαντική κάμψη στην παραγωγή πολλών προϊόντων
2) έντονη διακύμανση της παραγωγής από χρόνο σε χρόνο
3) μείωση της αξίας της αγροτικής παραγωγής
4) επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων
5) μείωση επενδύσεων στην αγροτική οικονομία
6) εγκατάλειψη του γεωργικού και του κτηνοτροφικού επαγγέλματος
7)καταστροφή  βιοτεχνιών που παρήγαγαν καλλιεργητικά μέσα (περισσότερα…)

Read Full Post »

του Νίκου Παπαδόπουλου, Αγρότη-Συντονιστή της ΝΕΑΚ, 23ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2009

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που έπληξε στη χώρα μας πρώτους τους αγρότες, ήδη από το φθινόπωρο του 2008, μαζί με την κατάρρευση του αγροτικού εισοδήματος, ανέδειξε δραματικά όλες τις πτυχές της μακρόχρονης και πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει την ελληνική γεωργία. Σήμερα αποδιαρθρώνεται η πρωτογενής παραγωγή με τεράστιες επιπτώσεις σε παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα, η διατροφική εξάρτηση της χώρας ολοένα μεγαλώνει και υπάρχει ραγδαία επιδείνωση της εξαγωγικής θέσης της στο εμπορικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων. Η ελληνική γεωργία βρίσκεται σε κρίση. Κι αυτή η κρίση επιδρά σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της υπαίθρου και συνολικά του τόπου μας. Σίγουρα οι ρίζες του κακού βρίσκονται στο δυσμενές περιβάλλον που διαμορφώθηκε από τις  διαδοχικές μεταρρυθμίσεις της ΚΑΠ με αποκορύφωμα αυτή του 2003 και την διαρκή υποταγή της στις ρυθμίσεις του ΠΟΕ. Η κυριαρχία των νόμων της αγοράς μαζί με τις αντιαγροτικές πολιτικές που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες, παρέδωσαν την αγροτική παραγωγή στην κερδοσκοπική ασυδοσία του εμποροβιομηχανικού κεφαλαίου και την ανυπαρξία κάθε ουσιαστικού ελέγχου (στις τιμές, στις εισαγωγές και στην ποιότητα των προϊόντων και τροφίμων). Η αντιμετώπιση τους απαιτεί ριζική αλλαγή στο περιεχόμενο της αγροτικής πολιτικής και συνολικά της διακυβέρνησης της χώρας.
Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, αν υπήρχε το προστατευτικό «κέλυφος» που θα μπορούσε να είναι, ιδιαίτερα για τους μικρούς και μεσαίους αγρότες, η ουσιαστική λειτουργία των αγροτικών συνεταιρισμών. Στη χώρα μας των σχεδόν 7.000 (!!!) αγροτικών συνεταιρισμών, τα παραδείγματα  Συνεταιριστικών Οργανώσεων, που παρεμβαίνουν σε όλο το κύκλωμα παραγωγής, επεξεργασίας και διάθεσης των προϊόντων για λογαριασμό και προς όφελος των αγροτών- μελών τους, μετριούνται στα δάχτυλα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »