Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Συνεταιρισμοί’

Του Νίκου Βάγια, Γεωπόνου, 29ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011.
1. Διεθνής συγκυρία-μια νέα κοινωνική απαίτηση
Η ασφάλεια και η ποιότητα των αγροτικών προϊόντων και γενικότερα των τροφίμων, αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στην οποία θα κληθεί να απαντήσει μια σύγχρονη προοδευτική, και οικολογική αγροδιατροφική πολιτική.  Πρόκειται ουσιαστικά για μια από τις βασικότερες κοινωνικές απαιτήσεις με βαθιές πολιτικές προεκτάσεις, που δεν αφορά μόνο μια τεχνοκρατική και θεωρητική  προσέγγιση, αλλά μπορεί να καθορίσει το πλαίσιο  εκείνο που διαμορφώνει ένα υγιή και δίκαιο ανταγωνισμό σε όλη την αγροδιατροφική αλυσίδα, ενώ παράλληλα μπορεί να στηρίξει το εισόδημα του μικρομεσαίου αγρότη και να συμβάλει  στην προστασία του περιβάλλοντος.
Για πολλά χρόνια η επάρκεια της τροφής υπήρξε πρώτιστη αγωνία του ανθρώπου, γεγονός που επηρέασε αποφασιστικά τις πολιτικές  για την ανάπτυξη της γεωργίας και την παραγωγή των τροφίμων. Με τη συμβολή της επιστήμης και της τεχνολογίας, και τις εφαρμοζόμενες μέχρι σήμερα πολιτικές με μοναδικό στόχο την εντατικοποίηση και μείωση του κόστους παραγωγής στο πλαίσιο ενός ασύδοτου γιγαντισμού των μονοπωλιακών επιχειρήσεων διατροφής επιτεύχθηκε μεν μια συνεχής αύξηση της παραγωγής ενώ από την άλλη διαταρράχθηκε η περιβαλλοντική ισορροπία και  προκλήθηκαν οι γνωστές σε όλους μας διατροφικές κρίσεις όπως η ύπαρξη διοξινών στα κοτόπουλα και η νόσος των τρελών αγελάδων.
Οι παγκόσμιες αγορές γεωργικών προϊόντων μπήκαν σε μια παρατεταμένη κρίση ενώ στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα γίνεται αντιληπτή η διάσταση της προστασίας του περιβάλλοντος. Το παγκοσμιοποιήμενο παραγωγικό μοντέλο της ποσοτικής επέκτασης εξαντλεί καθημερινά  τα όρια του και αρχίζει η προοδευτική αναζήτηση ενός νέου αγροδιατροφικού μοντέλου.
Παράλληλα η παγκοσμιοποίηση των αγορών με τον όλο αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των χωρών της Ε.Ε και των αναδυόμενων αγορών χαμηλού κόστους μας αναγκάζει όλους μας να επανεξετάσουμε τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου στο τρόφιμα βάζοντας απαιτήσεις για ένα πιο δίκαιο εμπόριο με ίσες ευκαιρίες στις αγορές. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Του Θανάση Πετράκου, επικεφαλής του συνδυασμού «Αγωνιστική Συνεργασία Πελοποννήσου», 29ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011.

Οι αγρότες και της Πελοποννήσου, όπως και όλης της Ελλάδας, βιώνουν μια τραγική οικονομική κατάσταση. Συγκεκριμένα:
1)    Βιώνουν τη συνεχή μείωση του εισοδήματός τους. Το 2010 σε σχέση με το 2009 μειώθηκε περαιτέρω το εισόδημα των Ελλήνων αγροτών όταν την ίδια περίοδο οι αγρότες στις 21 από τις 27 χώρες της Ε.Ε. είδαν να αυξάνεται το εισόδημά τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το εισόδημα των ελαιοπαραγωγών είναι μειωμένο κατά 33% σε σχέση με το 2006.
2)    Τα καρτέλ λυμαίνονται την αγορά και οι αγρότες και οι καταναλωτές υποφέρουν.
3)    Η Ε.Ε. μειώνει τον προϋπολογισμό το 2011 για τη γεωργία.
4)    Έρχονται «μαύρες μέρες» για τη νέα ΚΑΠ μετά το 2013, διότι οι προτάσεις της Κομισιόν μιλάνε για συρρίκνωση του κοινοτικού προϋπολογισμού, επομένως οι συνέπειές του θα είναι καταστροφικές για την ευρωπαϊκή και ελληνική γεωργία.
5)    Βιώνουν αύξηση του κόστους παραγωγής και
6)    Έχουμε μείωση της παραγωγής με συνέπεια τη διατροφική εξάρτηση της χώρας.
Για όλα αυτά ευθύνονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων της χώρας μας, αλλά και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε. Επομένως απαιτείται αγώνας ενωτικός και μαζικός για να ανατραπούν αυτές οι καταστροφικές πολιτικές σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Του Νίκου Παπαδόπουλου, Αγρότη-Συντονιστή ΝΕΑΚ, 28ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2010.

Ακούγοντας τις τελευταίες μέρες τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σκανδαλίδη να μιλά από το βήμα της Βουλής για μαξιμαλιστικά αιτήματα των αγροτών, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει έλεος για κανέναν. Το ισχυρίζομαι αυτό γιατί είμαι βέβαιος ότι γνωρίζουν πολύ καλά την τραγική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε οι περισσότεροι από μας τους αγρότες. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν διάθεση να σκύψουν με συμπάθεια στα τεράστια προβλήματα που έχουν συσσωρεύσει με την πολιτική τους και αυτοί και οι προηγούμενοι της Ν.Δ. στον αγροτικό κόσμο. Υποψιάζομαι -για την ακρίβεια είμαι βέβαιος- ότι η επίθεση του υπουργού με την πρώτη κινητοποίηση στις Σέρρες υποκρύπτει παραπέρα περικοπές και άλλα μέτρα που θα μειώσουν κι άλλο το ισχύον εισόδημα μας. Η φήμη ότι εξετάζεται μείωση του 11% επί του τζίρου ως επιστροφή ΦΠΑ στο 7% φαίνεται ότι είναι παρμένη απόφαση. Αν αυτό αποτελέσει πραγματικότητα, πολλές αγροτικές οικογένειες θα πουν το ψωμί ψωμάκι. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Η δημιουργία μιας αξιόπιστης βάσης δεδομένων έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια. Δεν έχει γίνει γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ άφησαν τα πάντα στο σκοτάδι, για να μπορούν ανενόχλητοι να μοιράζουν εθνικούς και κοινοτικούς πόρους για εξαγορά συνειδήσεων και ψήφων, για τη διαιώνιση των δικομματικών εξαρτήσεων στην ύπαιθρο.
Το Μητρώο Αγροτών όπως θέλει να το διαμορφώσει η σημερινή κυβέρνηση, δεν αποτέλεσε αντικείμενο ουσιαστικής διαβούλευσης με τους αγρότες και τους συλλογικούς τους φορείς. Όπως είναι επόμενο μία σειρά από ερωτήματα κρίσιμα για το μέλλον της ελληνικής υπαίθρου μένουν αναπάντητα.
Έτσι δεν υπάρχει η παραμικρή τεκμηρίωση – επιχειρηματολογία για τα κριτήρια με τα οποία μειώνεται στο 30% του συνολικού χρόνου απασχόλησης και στο 35% του συνολικού εισοδήματος η προϋπόθεση χαρακτηρισμού σαν επαγγελματία αγρότη.
Επιπλέον δεν ορίζεται πουθενά τι επιπτώσεις θα έχουν όσοι δεν χαρακτηριστούν σαν «επαγγελματίες αγρότες».  Μήπως η κυβέρνηση και το Υπουργείο προετοιμάζουν το έδαφος για τη νέα κατανομή των κοινοτικών ενισχύσεων μετά το 2013; Και όσο κι αν φαίνεται με την πρώτη ματιά ότι ρυθμίζει την κατανομή αυτή με πιο ευνοϊκό τρόπο (μειώνει τα ποσοστά εισοδήματος και απασχόλησης), μήπως τελικά ανοίγει το δρόμο για πλήρη αποκλεισμό από τις κοινοτικές ενισχύσεις όσων δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;
Η αναγνώριση σαν αγροτικό εισόδημα αυτό από τις ΑΠΕ και τον αγροτουρισμό (ακόμα και με τους περιορισμούς που βάζει) χωρίς την υποχρέωση ένταξης στον ΟΓΑ, είναι ύποπτη.  Όλες  οι αγροτικές δραστηριότητες (και η πρώτη μεταποίηση) να ενταχτούν κάτω από τον ίδιο ασφαλιστικό φορέα, τον ΟΓΑ.
Επιπλέον ήδη έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια για τη σύνταξη υποτιθέμενων μητρώων ( αγροτών, ελαιοκομικό, αμπελοκομικό κλπ) που τα καρπώθηκαν διάφοροι επιτήδειοι και κυρίως με απολύτως αναξιόπιστα αποτελέσματα.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η τήρηση του μητρώου πρέπει να είναι αρμοδιότητα του ΥΠΑΑΤ. Να αφαιρεθεί η δυνατότητα με υπουργική απόφαση η σύνταξη του Μητρώου θα δοθεί σε άλλο φορέα.
Τα μικρά και μεγάλα «σκάνδαλα» που βγάζει στη φόρα η κ. Μπατζελή από τις δηλώσεις ΟΣΔΕ, είναι η απόδειξη του πως γίνεται τόσα χρόνια η καταγραφή των στοιχείων αγροτικής δραστηριότητας και η διαχείριση των κονδυλίων. Και το ΠΑΣΟΚ έχει τεράστιες ευθύνες για αυτό. Ας μην μας παριστάνουν τώρα τους άτεγκτους ελεγκτές.
Η πραγματικότητα του αγροτικού χώρου είναι πολυσύνθετη και παρουσιάζει έντονες διαφοροποιήσεις τόσο χωρικές ( πεδινές-ορεινές-μειονεκτικές-νησιωτικές περιοχές), όσο και ανά προϊόν ακόμα και ανά μέγεθος αγροτικής εκμετάλλευσης.
Η ελληνική γεωργία δεν είναι μία αλλά πολλές. Μόνο με σοβαρή μελέτη και αξιολόγηση όλων των δεδομένων μπορεί να οριστεί ποιος είναι ο αγρότης σε καθεμια περίπτωση. Και κυρίως αυτός ο ορισμός να αποσκοπεί όχι στον αποκλεισμό και την απομάκρυνση από την αγροτική δραστηριότητα, αλλά σε στοχευμένες πολιτικές ενίσχυσης της αγροτικής παραγωγής και παραμονής του πληθυσμού στην ύπαιθρο.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Σύμφωνα με τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Λάρισας, Ηρώ Διώτη δύο είναι τα κομβικά ζητήματα, που αφορούν στο νομοσχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων «Σύστημα προστασίας και ασφάλισης της αγροτικής δραστηριότητας» και συγκεκριμένα τα οικονομικά προβλήματα του ΕΛΓΑ και οι υπαίτιοι αυτών, καθώς και ο κοινωνικός χαρακτήρας της γεωργικής ασφάλισης. Παραθέτουμε παρακάτω άρθρο της ίδιας βασισμένο στην ομιλία της στη Βουλή ως ειδική αγορήτρια για το παραπάνω νομοσχέδιο το οποίο και καταψήφισε επί της αρχής ο ΣΥΡΙΖΑ.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις της κυρίας Μπατζελή «έχουμε πρωτογενές έλλειμμα του ΕΛΓΑ 3,6 δις, τόκοι 662 χιλιάδες, χρεολύσια 863. Συνολικό έλλειμμα 5,2 δις.» Γι’ αυτό και αποφάσισαν, όπως είπε, την ανασυγκρότηση, τη διαφάνεια και την απαλλαγή του ΕΛΓΑ από όλο το βάρος που του έχει δημιουργήσει το πολιτικό σύστημα. Αποδέχεται δηλαδή τους υπαίτιους της κατάστασης και μάλιστα, είπε στην ομιλία της επί της αρχής στην επιτροπή, τα γνωστά βεβαίως πράγματα, ότι δηλαδή, α) οι έμποροι και οι συνεταιρισμοί ενώ παρακρατούσαν την εισφορά υπέρ Ε.Λ.Γ.Α δεν απέδιδαν στην αρμόδια ΔΟΥ και αυτό χωρίς να έχουν συνέπειες, β) ότι επιπλέον το δημόσιο δεν απέδιδε στον Ε.Λ.Γ.Α τα ποσά των κρατικών ενισχύσεων, γ) ότι υποχρεωνόταν ο ΕΛΓΑ σε κατ’ εξαίρεση αποζημιώσεις, δ) ότι αποκρύπτονταν στοιχεία κλπ
Ποιο είναι το συμπέρασμα που βγάζει το υπουργείο για την αντιμετώπιση του προβλήματος μετά από όλες αυτές τις διαπιστώσεις; Ούτε ανασυγκρότηση, ούτε διαφάνεια, ούτε τίποτα. Διάλυση του ΕΛΓΑ και διάλυση της ασφάλισης της παραγωγής γενικότερα.
Στην περίπτωση του ΕΛΓΑ τα χρέη του οργανισμού, που είναι αυτή τη στιγμή το σημαντικότερο πρόβλημα, οφείλονται στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές. Εκτός των παραπάνω που ανέφερα, ανατέθηκαν στον ΕΛΓΑ τα ΠΣΕΑ χωρίς τους αντίστοιχους πόρους. Οι δαπάνες για την καταβολή των ενισχύσεων αυτών είναι υποχρέωση του κράτους σύμφωνα με την κοινοτική και εθνική νομοθεσία και πρέπει να εγγράφονται στον κρατικό προϋπολογισμό ως σχετικές πιστώσεις και όχι η εκάστοτε κυβέρνηση να υποχρεώνει τον ΕΛΓΑ στην λήψη δανείων για την καταβολή ενισχύσεων, για να παίζει το πελατειακό της παιχνίδι. Επίσης, δίνονταν εντολές για συνεχείς «κατ’ εξαίρεσην αποζημιώσεις», εντολές να καλύπτονται οι δαπάνες με δάνεια και όχι από το κράτος, και αν προσθέσουμε το σημαντικό πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής που είπαμε, συμπληρώνεται η εικόνα των χρεών στα οποία αναφέρεται η κ. Μπατζελή. (περισσότερα…)

Read Full Post »

της Ειρήνης Κατσινοπούλου, Γεωπόνου, 24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Πολύ λίγο διάστημα  μετά το επικοινωνιακό πυροτέχνημα του «κοινωνικού διαλόγου» για την αγροτική πολιτική στο Ζάππειο και την αναστολή των πανελλαδικών αγροτικών κινητοποιήσεων, τα τηλεοπτικά δελτία και ο κυρίαρχος Τύπος έχουν εξορίσει από την ειδησεογραφία το αγροτικό ζήτημα της χώρας μας.
Βέβαια, η λαίλαπα της πιο σκληρής λιτότητας που γνώρισε ποτέ ο ελληνικός εργαζόμενος λαός, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την συναίνεση της ΝΔ και όλου του συντηρητικού πολιτικοκοινωνικού φάσματος και σε απόλυτη συνεργασία με τα στυγνά νεοφιλελεύθερα επιτελεία της ΕΕ και των παγκόσμιων αγορών (ΔΝΤ), είναι μια προφανής και βολική δικαιολογία.
Πουθενά δεν προβάλλεται ένα απλό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό δεδομένο. Ότι η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής της χώρας μας, και μόνο για την κάλυψη των εγχώριων διατροφικών αναγκών, μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση του εθνικού πλούτου κατά περίπου 3 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Τόσο είναι το ετήσιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα εξαρτημένη και διατροφικά. Την ίδια στιγμή που οι οικονομικά εξουθενωμένοι κτηνοτρόφοι έχουν αφεθεί στο έλεος των καρτέλ στο γάλα και στο κρέας, πουλώντας κάτω του κόστους, δαπανούμε σαν χώρα μόνο για εισαγωγές γαλακτοκομικών και κρεάτων περίπου όσο και για εισαγωγές πετρελαίου.
Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που έπληξε πρώτα από όλους τους αγρότες της χώρας μας ήδη από το φθινόπωρο του 2008, ήρθε να αποτελειώσει τη βαθύτατη, πολύπλευρη και μακρόχρονη κρίση του ελληνικού αγροτικού τομέα. Οι αιτίες της, προφανώς  δεν μπορούν να αναλυθούν μέσα στις γραμμές ενός άρθρου. Πάντως, δε μπορεί παρά να αναφερθούν οι τραγικές επιπτώσεις από την εφαρμογή  ιδίως της αναθεωρημένης ΚΑΠ του 2003 και την καταστροφική, όπως αποδείχτηκε ήδη, επιλογή της αποσύνδεσης των επιδοτήσεων από την παραγωγή προϊόντων. Η «εθνική επιτυχία», όπως παρουσιάστηκε από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, έχει κιόλας οδηγήσει σε εξαφάνιση παραδοσιακές δυναμικές καλλιέργειες (καπνός, τεύτλα) και κρίση στο σύνολο της αγροτικής παραγωγής.
Ήμασταν από την πρώτη στιγμή ριζικά αντίθετοι σε αυτό. Ωστόσο, η τότε Κυβέρνηση βρήκε ένθερμους υποστηρικτές, αν όχι εντολείς, στις αντιαγροτικές της πολιτικές επιλογές, τις ηγεσίες ( και τότε και ακόμα τώρα) των συνδικαλιστικών και συνεταιριστικών αγροτικών οργανώσεων.
Όλους αυτούς που, ανεξάρτητα από ποια είναι η κυβέρνηση, ήταν και παραμένουν οι προνομιακοί συνομιλητές της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Που μπορεί, για την «τιμή των όπλων» να βγάζουν καμιά αντιπολιτευτική κορώνα, μόνο και μόνο για να  καλύψουν την απόλυτη απαξίωση τους από το σύνολο πλέον των αγροτών της χώρας μας.
Εκείνους που πέρσι οργάνωναν «κινητοποιήσεις» της μιάς μέρας ( Ισθμός Κορίνθου), που έληγαν αυτόματα μόλις φωτογραφίζονταν στο τραπέζι του δήθεν διαλόγου στο ΥΠΑΑΤ, αφήνοντας τους αγρότες που είχαν αληθινή διάθεση για αγώνα, έρμαιο των διώξεων και της τρομοκράτησης. Εκείνους που φέτος, από την πρώτη στιγμή των δυναμικών αγροτικών κινητοποιήσεων, σήμαναν σιωπητήριο και σταμάτημα του αγώνα. Που δεν τόλμησαν να πλησιάσουν ούτε από μακριά στα μπλόκα. Και που, εννοείται, στρογγυλοκάθισαν στα πρώτα καθίσματα του Ζαππείου.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τον «κοινωνικό διάλογο» που οργανώθηκε από το ΥΠΑΑΤ, έλειπε μια θεμελιώδης ενότητα : η συλλογική οικονομική οργάνωση των αγροτών. Η λειτουργία των συνεταιρισμών, ιδίως μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και ασυδοσίας της αγοράς, έπρεπε να είναι η απόλυτη προτεραιότητα όποιου σκοπεύει στ’ αλήθεια να θωρακίσει τον αγροτικό κόσμο, να προστατέψει το εισόδημα και τον μόχθο του. Αλλά εκεί είναι το Άβατο.
Και ακριβώς εκεί, είναι η πρώτη νίκη που πέτυχε το αγροτικό κίνημα. Ανάγκασε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να μιλήσει μέσα στη Βουλή για κατεστημένα, διαπλοκή και πελατειακές σχέσεις. Ανάγκασε  την υπουργό ΑΑΤ, να ψελλίζει έστω προς το παρόν, αλλαγές στους αγροτικούς συνεταιρισμούς. Τι είδους όμως ;
Την πρόγευση του πως αντιλαμβάνεται τη συλλογική οργάνωση των αγροτών, την πήραμε από το ατελέστατο και πρόχειρο κείμενο που τέθηκε σε «δημόσια διαβούλευση» στη διάρκεια των αγροτικών  μπλόκων, για τη «νέα αρχιτεκτονική» του αγροτικού συνδικαλισμού.
Μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, η «έμπειρη και γνώστρια σε βάθος των αγροτικών θεμάτων» πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, ακόμα διαλέγεται και σχεδιάζει, παραπέμποντας στις καλένδες την επίλυση όλων των κρίσιμων θεμάτων του αγροτικού χώρου που έπρεπε να έχουν λυθεί όχι σήμερα, προχτές. Κι όμως πριν καν πέσει η αυλαία του περιβόητου διαλόγου στο Ζάππειο καθόλου τυχαία, εμφάνισε το έτοιμο από καιρό σχέδιο της για τον αγροτικό συνδικαλισμό.
Το ΥΠΑΑΤ δεν έχει καμιά δουλειά  να αποφασίσει  τον τρόπο που οργανωθούν συνδικαλιστικά οι αγρότες. Τι θέλει να προλάβει ; Τη νέα πανελλαδική συγκρότηση του αγροτικού κινήματος που έχει κιόλας ξεκινήσει. Από τους αγρότες που έδωσαν μαχητικό παρόν στα μπλόκα, βάζοντας στη πρώτη γραμμή όχι την αποσπασματική διεκδίκηση, αλλά το ίδιο το μέλλον τους.
Όλους αυτούς που θα βρεί δυναμικά απέναντι, στη νέα απόπειρα κομματικής χειραγώγησης των αγροτικών συλλόγων και τη διάλυση οργανώσεων με μακρόχρονη και ουσιαστική δράση, όπως  η Πανελλήνια Ένωση Νέων Αγροτών είτε οι Οργανώσεις των Αλιέων και άλλες, που συγκροτήθηκαν πρόσφατα μέσα από δημοκρατικές και κινηματικές διαδικασίες, όπως η Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων.
Στηρίζουμε αμέριστα τη συλλογική συνδικαλιστική και οικονομική οργάνωση των αγροτών, που θεμελιώνεται στη δημοκρατική λειτουργία από τη βάση έως την κορυφή και στην ενεργή συμμετοχή όλων των αγροτών και όχι σε κάποιες ηγεσίες που λογοδοτούν μόνο στα κομματικά επιτελεία που τους ανέδειξαν. Που διασφαλίζει τη διαφάνεια της οικονομικής διαχείρισης και τη δημόσια λογοδοσία και όχι την εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων και την εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων στην ύπαιθρο.
Μόνο έτσι θα βγουν από την κρίση όρθιοι και όχι τσακισμένοι οι αγρότες. Με ζωντανή την ύπαιθρο και όχι με ερημωμένα χωριά και εγκαταλειμμένα χωράφια. Με την ενίσχυση της Ελλάδας που παράγει και δημιουργεί. Των εργαζόμενων και των αγροτών του καθημερινού μόχθου και της έντιμης επιβίωσης. Για το σήμερα και κυρίως για το μέλλον της ελληνικής γεωργίας και όλης της χώρας.

Read Full Post »

Έγγειες δομές και κοινωνικές ανισότητες στον Αγροτικό Χώρο

του Αντώνη Μωυσίδη, καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 24ο τεύχος «Δρόμου των Αγροτών», Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2010

Ένα από τα χαρακτηριστικά της κοινής αναφοράς στον αγροτικό κοινωνικό χώρο ήταν πάντα ένας υποδόριος υπαινιγμός για έναν, εν πολλοίς, εσωτερικά ομοιογενή, δυσκίνητο και άρα και δυσκατάτακτο κοινωνικό χώρο. Αυτό που πράγματι προκύπτει από την ιστορική διαδρομή του, είναι η πολυπλοκότητά του και το πολυσύνθετο της δομής του που επιτάθηκε, ιδιαίτερα μεταπολεμικά, κατά το βαθμό της έντασης της εμπορευματοποίησης του αγροτικού προϊόντος. Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγροτών σήμερα; Για να μείνουμε σε ορισμένα από αυτά, αναφέρουμε:
Πρώτον, είναι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής.
Δεύτερον, επενδύουν κεφάλαιο ως μικροί ή μεσαίοι ή μεγάλοι επιχειρηματίες, οργανώνουν την παραγωγή τους και αναμένουν το εισόδημά τους από την αγορά.
Τρίτον, στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι φορείς της εργασίας στο πλαίσιο της οικογενειακής τους εκμετάλλευσης, είτε ως «αυτοαπασχολούμενοι» είτε ως «συμβοηθούντα μέλη».
Τέταρτον, πολλοί από αυτούς χρησιμοποιούν, έστω και εποχιακά, ξένη εργατική δύναμη, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, για τις ανάγκες της παραγωγής τους, κάτι που περιπλέκει περισσότερο την ατομική τους κατάταξη.
Πέμπτον, οι ίδιοι, κατά τεκμήριο οι μικροί, εργάζονται με ημερομίσθιο σε άλλες εκμεταλλεύσεις.
Εκτον, πολλοί προσφεύγουν σε ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο σε απασχολήσεις εκτός του αγροτικού τομέα για τη συμπλήρωση του οικογενειακού τους εισοδήματος, δηλαδή, πολυαπασχολούνται.
Ακόμα και σ’αυτά τα χαρακτηριστικά να μείνει κανείς, καταλαβαίνει ότι όλα αυτά συγκροτούν, μέσα στο χρόνο, τις εγγενείς και θεμελιακές εκείνες δυσκολίες για τον προσδιορισμό της έννοιας του αγρότη και την κατάταξη των επιμέρους  υποστρωμάτων της «τάξης» των αγροτών. Πόσο μάλλον, σε μια λογική μιας ταξικής διάκρισής τους, με βάση το βιομηχανικό – αστικό παράδειγμα, περί αστικής τάξης και προλεταρίων του χωριού.
Ασφαλώς η μαζική παρουσία των αλλοδαπών μεταναστών κατά τα τελευταία χρόνια προσθέτει καινούργια στοιχεία στην κοινωνική δομή του αγροτικού χώρου, συγκροτώντας, ίσως για πρώτη φορά ένα τόσο ξεκάθαρο προλεταριακό στρώμα στην ελληνική ύπαιθρο. Η παρουσία τους είναι προφανώς ο σημαντικότερος παράγοντας για την αύξηση της κατηγορίας των μόνιμων μισθωτών από 4,2% το 1991 σε 15,9% το 2001 στο σύνολο των οικονομικά ενεργών στον αγροτικό τομέα(απογραφές ΕΣΥΕ). Οι «εργοδότες» μόνιμων μισθωτών παραμένουν χαμηλά(4,6%), ενώ οι «αυτοαπασχολούμενοι» με 53,6% και τα «συμβοηθούντα μέλη» στις οικογενειακές τους εκμεταλλεύσεις με 25,8% αναδεικνύουν, όπως και παλιότερα, την εργασία στην οικογενειακή εκμετάλλευση σε κυρίαρχη. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »