ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΠΝΟΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟ 2003 ΕΒΑΛΑΝ ΤΗ ΦΩΤΙΑ – ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΟΡΠΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ

του Νίκου Παπαδόπουλου , Αγρότη, Συντονιστή ΝΕΑΚ, 20ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Απριλίου-Μαΐου-Ιουνίου 2009

Η αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) επί ελληνικής προεδρίας (Ιούνιος 2003) υποταγμένη στις ρυθμίσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, μείωσε δραστικά τις δαπάνες στήριξης του αγροτικού τομέα και αποσύνδεσε σταδιακά τις  επιδοτήσεις από την παραγωγή, υποτάσσοντας  πλήρως την ευρωπαϊκή γεωργία στην ασυδοσία της νεοφιλελεύθερης αγοράς.
Η έκτακτη σύνοδος του Συμβουλίου υπουργών Γεωργίας στο Λουξεμβούργο, στις 21-22 Απρίλη 2004 προώθησε τις επιλογές της νέας ΚΑΠ με ακόμα πιο δυσμενείς ρυθμίσεις στα μεσογειακά προϊόντα(λάδι-βαμβάκι-καπνός), δυναμιτίζοντας την ελληνική γεωργία, το αγροτικό εισόδημα, την απασχόληση και γενικότερα την κοινωνική συνοχή στην ελληνική ύπαιθρο.
Ειδικά η αναθεώρηση της Κοινής Οργάνωσης Αγοράς Καπνού, με την αποσύνδεση της επιδότησης από την παραγωγή και την μεταφορά του 50% των άμεσων ενισχύσεων στον 2ο πυλώνα (αγροτική ανάπτυξη), είχε ένα προφανή στόχο : την ουσιαστική εγκατάλειψη της καπνοκαλλιέργειας το 2010.
Σήμερα πια, αυτός ο στόχος δείχνει να έχει επιτευχθεί. Μόλις τρία χρόνια μετά την εφαρμογή της αναθεωρημένης ΚΑΠ, η μείωση της καλλιέργειας καπνού στη χώρα μας έφτασε το 88% !!!
Η καταστροφική επιλογή της πλήρους αποδέσμευσης των επιδοτήσεων από την παραγωγή από την αρχή της ΚΟΑ, ενώ είχαμε τη δυνατότητα σαν χώρα να την διατηρήσουμε συνδεδεμένη  έως 60% για το διάστημα 2006-2009, δυστυχώς υιοθετήθηκε από την Κυβέρνηση της ΝΔ με τις ευλογίες της μεγαλύτερης μερίδας των αγροτικών οργανώσεων.

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

του Κώστα Καμπιτάκη , Γεωπόνου, Πρόεδρου παραρτήματος Κρήτης ΓΕΩΤΕΕ, 20 0 τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Απριλίου- Μαΐου-Ιουνίου 2009
Η κρίση στον αγροτικό τομέα της οικονομίας, προηγήθηκε της γενικότερης οικονομικής κρίσης. Προαναγγέλθηκε ή και μεθοδεύτηκε από την πολιτική. Το 1958 η πρώτη κοινή πολιτική πράξη των πρώτων έξι χωρών της ΕΟΚ, ήταν η ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική). Επρόκειτο για μια πολιτική προστατευτισμού των αγροτικών προϊόντων, που υπαγορεύτηκε από την ανάγκη να διασφαλιστεί η διατροφή του  πληθυσμού των έξι χωρών. Η αγροτική οικονομία της Ευρώπης λειτουργώντας υπό την ομπρέλα αυτού του συστήματος αναπτύχθηκε ραγδαία. Στη δεκαετία του 1980 η Ευρώπη ήλεγχε το 70% περίπου του διεθνούς εμπορίου των αγροτικών προϊόντων. Στην Ελλάδα τα φαινόμενα ήταν ανάλογα. Η αστυφιλία υπήρχε και η μείωση του αγροτικού πληθυσμού συνέβαιναν. Ομαλά όμως.  Η ύπαιθρος  διατηρούσε τη ζωντάνια της. Το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας ήταν θετικό εξ αιτίας κυρίως των αγροτικών προϊόντων. Η αύξηση του τουριστικού εισοδήματος δεν μείωνε σημαντικά τη συμμετοχή του αγροτικού στο συνολικό εισόδημα. Θα μπορούσαμε εδώ επομένως να μιλήσουμε για  την επιβεβαίωση της αντίληψης που επιβάλει τη κυριαρχία της πολιτικής πάνω την αγορά ή της άρνησης του φετιχισμού της αγοράς.
Το 1990 άρχισε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η σταδιακή αποδόμηση του προστατευτικού συστήματος της αγροτικής οικονομίας που ολοκληρώθηκε το 2003 με τον ΚΑΝ.1782/2003, επί ελληνικής προεδρίας και δικαιολογήθηκε με διάφορους τρόπους. Η αλήθεια είναι πως η αποδόμηση αυτή στόχευε στην προσαρμογή και της αγροτικής οικονομίας στο γενικότερο μοντέλο της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς, δηλαδή της απελευθέρωσης των μεταποιητικών βιομηχανιών και των εταιρειών διακίνησης των τροφίμων.
Στην ΕΕ η αποδόμηση της ΚΑΠ οδήγησε στην εγκατάλειψη χιλιάδων εκτάσεων και στη μείωση της παραγωγής. Η συνέχιση αυτής της πολιτικής έχει μεσομακροπρόθεσμα ολέθριες συνέπειες. Οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων αυξάνονται ραγδαία και η ΕΕ δεν χάνει μόνο την παγκόσμια κυριαρχία της στο εμπόριο των τροφίμων αλλά και την ίδια την αυτάρκειά της. Είναι η δυσμενής εξέλιξη που προκάλεσε την πρώτη κρίση στα τρόφιμα το 2007 σε όλο το πλανήτη, με την έκρηξη των τιμών των τροφίμων και που ανάγκασε τον FAO (Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ) να θεωρήσει ζήτημα ζωτικής σημασίας την αύξηση των επενδύσεων στον αγροτικό τομέα.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ (ΟΣΔΕ ) Μνημείο δικομματικής ανικανότητας, αναξιοπιστίας και πελατειακών σχέσεων

της Ειρήνης Κατσινοπούλου, Γεωπόνου, 20ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Απριλίου Μαΐου-Ιουνίου 2009

Ο φετινός αυθαίρετος διπλασιασμός από την ΠΑΣΕΓΕΣ και τις ΕΑΣ  της «ταρίφας» για την υποβολή των δηλώσεων ενιαίας ενίσχυσης μεσούσης της οικονομικής κρίσης που πλήττει δραματικά το αγροτικό εισόδημα, εξόργισε τους αγρότες της χώρας, αλλά  δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου σε μια μακρόχρονη ιστορία δικομματικής οργανωτικής ανικανότητας, διαχειριστικής ανεπάρκειας, απόλυτης αδιαφάνειας και εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων. Μιας ιστορίας με πρασινογάλαζους πρωταγωνιστές και με κομπάρσους-θύματα κατ’ αρχή την πλειοψηφία των αγροτών του καθημερινού μόχθου και της τίμιας επιβίωσης. Αλλά και με δεύτερο θύμα το σύνολο του φορολογούμενου λαού, που χρόνια τώρα πληρώνει από τη τσέπη του, τις μαύρες τρύπες των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που ανοίγουν χρόνια τώρα στον κρατικό προϋπολογισμό οι δημοσιονομικές διορθώσεις ( έτσι λέγονται «κομψά» τα πρόστιμα στην κοινοτική ορολογία) που καταλογίζονται στη χώρα για τις ελλείψεις, τις παρατυπίες και τις παρανομίες στο Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης και Ελέγχου ( ΟΣΔΕ). Ήδη, από το 1998 το συνολικό ύψος των προστίμων έχει φτάσει το 1,5 δις ευρώ. Θα μπορούσαν δηλαδή μόνο τα πρόστιμα να χρηματοδοτήσουν  τον προϋπολογισμό του Ταμείου κατά της Φτώχιας !!! Και είναι εξίσου εξωφρενικό το ότι αυτό το διάτρητο σύστημα, στην ουσία επιβραβεύει τα μεγαλοσυμφέροντα ( «ιερά» και σκέτα επιχειρηματικά ) που καρπώνονται το 80% των κοινοτικών ενισχύσεων, όπως περίτρανα φάνηκε με την πρόσφατη δημοσιοποίηση στο site  του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η υποχρέωση εφαρμογής του ΟΣΔΕ θεσπίστηκε με τον Καν ΕΟΚ 3508/1992 στους τομείς της φυτικής και ζωικής παραγωγής, με σκοπό τον έλεγχο της κανονικότητας και της νομιμότητας των χρηματοδοτήσεων του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ). Οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν τα κράτη μέλη, ήταν να θέσουν σε εφαρμογή :
®    Από 1-1-1993 το σύστημα αναγνώρισης και καταγραφής των βοοειδών.
®    Από 1-1-1996 το σύστημα αναγνώρισης και καταγραφής για τα αροτραία και τα λοιπά συμβατά καθεστώτα.
Με την εφαρμογή της νέας ΚΑΠ (Καν. 1782/2003 ) το ΟΣΔΕ  περιλαμβάνει τη διαχείριση και τον έλεγχο των κανόνων της πολλαπλής συμμόρφωσης, της διαφοροποίησης και της δημοσιονομικής πειθαρχίας και εφαρμόζεται :
- Στα καθεστώτα ενίσχυσης
- Στη χορήγηση πρόσθετης ενίσχυσης για ειδικές μορφές γεωργίας ή ποιοτικής παραγωγής ( άρθρ. 69) από την εφαρμογή του ποιοτικού παρακρατήματος
- Στα ειδικά μέτρα στήριξης των τοπικών γεωργικών προϊόντων για τα μικρά νησιά του Αιγαίου Πελάγους, και
-Στα συνοδευτικά μέτρα τα οποία είναι συμβατά με το καθεστώς ενιαίας ενίσχυσης (αγροπεριβαλλοντικά, εξισωτική αποζημίωση κλπ)

ΔΥΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ

του Νικόλαου Βάγια,  Διευθυντή Ανάπτυξης Εργασιών ΟΠΕΓΕΠ, 20 ο τεύχος  “Δρόμου των Αγροτών”, Απριλίου-Μαΐου-Ιουνίου 2009

Η διασφάλιση της ποιότητας των τροφίμων καθώς και θεμάτων ταυτότητας και επισήμανσης των γεωργικών προϊόντων είναι τον τελευταίο χρόνο στο επίκεντρο συζητήσεων σε σχέση με την εμπορία τους σε ενδοκοινοτικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Η παγκοσμιοποίηση των αγορών με τον όλο αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των χωρών της Ε.Ε και των αναδυόμενων αγορών χαμηλού κόστους μας αναγκάζει όλους μας να ξαναβάλουμε στο τραπέζι του διάλογου όρους όπως των πιστοποιημένων συστημάτων ποιότητας,  των προϊόντων προέλευσης , των παραδοσιακών, των αγνών, των πράσινων των νησιωτικών, των  ορεινών και εν γένει περί εμπορικών όρων και θεμάτων επισήμανσης και πιστοποίησης προϊόντων ποιότητας.
Μια  σύγχρονη κεντρική στρατηγική στον αγροδιατροφικό τομέα , και ειδικότερα για τη πιστοποιημένη ποιότητα και την επισήμανση  θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην  ανάδειξη οποιουδήποτε ειδικού χαρακτηριστικού ενός  αγροτικού προϊόντος,  λειτουργώντας ως εργαλείο στήριξης του στις  αγορές, ισορροπώντας όμως με θέματα εμπορίου και ελεύθερης διακίνησης  έτσι ώστε να μη δημιουργούνται τεχνικά εμπόδια, φραγμοί και αποκλεισμοί στις παγκόσμιες αγορές.

ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ

των Πύρκα Αργύρη συνεταιριστικού υπαλλήλου και Χαμπίδη Δημήτρη, γεωπόνου, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Ο Θεσμός των συνεταιρισμών είναι η απάντηση των μικρομεσαίων αγροτών
σε τρία προβλήματα :
I.    Τον εφοδιασμό τους με εφόδια ομαδικά για καλύτερους όρους
αγοράς (τιμές, πίστωση, ποιότητα), στην παροχή επιστημονικής στήριξης και
υπηρεσιών, στην εκπαίδευση τους
II.    Την προώθηση στην αγορά της πρωτογενούς παράγωγης τους, αλλά
ιδιαίτερα μετά από συσκευασία και επεξεργασία, για καλυτέρους όρους και με μεγαλύτερη υπεραξία.
III.    Την παρέμβαση τους στα κοινωνικά δρώμενα και τις κοινωνικές ανάγκες των μελών τους (υγεία, παιδεία, πολιτισμός, περιβάλλον, ασφάλεια, συντάξεις κ.α).
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο ρόλος τους είναι οικονομικός και κοινωνικός.
Σήμερα στην Ελλάδα εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις (κυρίως στους δυο πρώτους τομείς κάποιων πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών), οι συνεταιρισμοί, οι Ενώσεις, η ΠΑΣΕΓΕΣ αλλά και οι κλαδικές τριτοβάθμιες οργανώσεις λειτουργούν αντίθετα με τις τρεις βασικές συνεταιριστικές αρχές και όχι σε όφελος των αγροτών, της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας, ειδικά της υπαίθρου. Και αυτό διότι με το καθεστώς διανομής των επιδοτήσεων ( οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 40% του αγροτικού εισοδήματος σήμερα και σε κάποιες καλλιέργειες και κλάδους κτηνοτροφίας το 80-90% ), των αποσύρσεων και των δικαιωμάτων με τα πανωγραψίματα (ΟΣΔΕ), δημιουργήθηκε το ανώμαλο καθεστώς να μην αμείβεται η παραγωγή (εργασία, κεφάλαιο, ποιότητα, κ.λ.π.), αλλά η σχέση των συνεταιρισμών με την εξουσία και την κυβέρνηση, η σχέση των παραγωγών με την διοίκηση και αντίστροφα, με αποτέλεσμα τη μετατροπή τους σε εκλογικούς μηχανισμούς με πελατειακές σχέσεις .

Για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του παραπάνω σχήματος γίνανε και οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις τόσο για το άβατο του συστήματος όσο και για την ασυλία του. Κατά τα κυβερνητικά πρότυπα, κανείς δεν τιμωρήθηκε για σωρεία αποδεδειγμένων εγκλημάτων π.χ, ΟΣΔΕ (1.104,73 εκατομμύρια ευρώ πρόστιμα από 1999-2008 και κίνδυνος περικοπής 10% των ενισχύσεων κάθε χρόνο από εδώ και πέρα ).

ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

του Γιώργου  Κολοβού, Παλιού Προέδρου της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Λάρισας-Τυρνάβου και Αγιάς, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Οι μεγάλες Αγροτικές εξεγέρσεις και συγκρούσεις στις αρχές του 20ου Αιώνα (Κιλελέρ), είχαν ως αποτέλεσμα των διαδοχικών απαλλοτριώσεων  που επακολούθησαν με τελευταία αυτή του 1928, τη διαμοίραση της γης στους φυσικούς δικαιούχους, τους έως τότε Κολίγους.
Συνεπώς δυνάμεθα να ισχυριστούμε ότι σε γενικές γραμμές το βασικό για τον αγροτικό κόσμο ζήτημα της γης κατά το μεγαλύτερο μέρος του λύθηκε στην πρώτη του φάση.
Κρατικές καλλιεργήσιμες εκτάσεις έχουν μείνει ελάχιστες.
Παραμένει όμως το ζήτημα των εναπομεινάντων τσιφλικιών σε δασικές και ορεινές περιοχές και κυρίως παραμένει το θέμα της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

Έκτοτε, συνέπεια των εκάστοτε κυβερνητικών «Αγροτικών πολιτικών», αλλά κυρίως των καπιταλιστικών κανόνων λειτουργίας, παρατηρήθηκε ως ήταν φυσικό, συρρίκνωση του κυρίως αγροτικού πληθυσμού με συγκέντρωση της γης σε όλο και μικρότερα ποσοστά πληθυσμού.
Ιδιαίτερα μετά τη μεταπολίτευση οι ρυθμοί συγκέντρωσης της γης επιταχύνθηκαν, με το ποσοστό του Αγροτικού πληθυσμού από 25% να κατέβει στο ήμισυ και πλέον, καθιστώντας την καπιταλιστική ολοκλήρωση στην Ύπαιθρο, τηρουμένων των Ελληνικών αναλογιών , σχεδόν τελεσμένη.
Σε ορισμένες περιοχές κατεξοχήν αγροτικές  η μείωση του αγροτικού πληθυσμού είναι πολύ μεγαλύτερη, όπως π.χ. στην περιοχή του Τυρνάβου. Το γεγονός αυτό, της μείωσης του Αγροτικού πληθυσμού, συμβάλλει από αυτήν την άποψη στην μικρή  μαζικότητα των κινητοποιήσεων έναντι προηγούμενων δεκαετιών και στη γήρανση του  πληθυσμού στα χωριά, με τη μετακίνηση των στα μεγάλα αστικά ή τοπικά κέντρα.
Παρά τους ραγδαίους ρυθμούς η ήπια αυτή αναδιανομή της γης συντελείται με στρεβλό τρόπο, κυρίως όχι από τους «φυσικούς φορείς» τους αγρότες , αλλά από άλλα μικροαστικά στρώματα όπως επιστήμονες , δημοσίους υπαλλήλους και άλλους. Δεδομένης της χαμηλής απόδοσης των αγροτικών εκμεταλλεύσεων και της δεινής θέσης των αγροτών, θα οδηγηθούμε σε εγκατάλειψη  μεγάλου μέρους καλλιεργήσιμης γης.

Η ταξική λοιπόν διαστρωμάτωση των αγροτών πλην ενός ελάχιστου, μετρημένου στα δάχτυλα μέρους μεγαλοϊδιοκτητών, αποτελείται κατά κύριο λόγο από μεσαίους κατόχους γης , καθώς επίσης και ενός σημαντικού και πολυάριθμου μέρους μικροκατόχων γης, οι οποίοι όμως δεν ασχολούνται κατά κύριο επάγγελμα με την εκμετάλλευση της. Αποτελούν στην πλειοψηφία των, την αποκαλούμενη γενιά των 700 Ευρώ.
Τα προαναφερθέντα οξύνονται εξ αιτίας του κατακερματισμού των εκμεταλλεύσεων, την παντελή έλλειψη σχεδίου αναδιαρθρώσεων, την μη ανάπτυξη καλλιεργειών βιολογικής κατεύθυνσης καθώς και της μεγάλου βαθμού πολυκαλλιέργειας.
Η ζοφερή εικόνα της Υπαίθρου ολοκληρώνεται με την τάση φυγής και ερήμωσής της, την γήρανση του πληθυσμού, την επικίνδυνη εμφάνιση  αντιλήψεων απαξίωσης και ανταγωνισμού με τα αστικά κέντρα και τις άλλες λαϊκές κατηγορίες και στρώματα του πληθυσμού.
Το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό που υποχρεώνει τη λήψη ιδιαίτερης μέριμνας.
Σαν μία αρχική ιδέα θα μπορούσε να εξετασθεί η κατά προτίμηση (έναντι αποζημίωσης) μεταβίβαση μέσω συνεταιριστικών διαδικασιών της γης στους αγρότες, με πιθανή πρόβλεψη της αλλαγής του κληρονομικού δικαίου και την ίδρυση συνεταιριστικής τράπεζας γης.
Η συνοπτική αυτή περιγραφή της κατάστασης , που ασφαλώς περιέχει και πολλές ανακρίβειες και λανθασμένες προσεγγίσεις, επιλέχθηκε για να θεμελιωθεί η αντίληψη ότι τυχόν μέτρα , ρυθμίσεις και αλλαγές στο νομικό πλαίσιο με έμφαση στο Συνεταιριστικό ή Συνδικαλιστικό Νομοσχέδιο, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τη σημερινή κατάσταση και να προτείνει  τρόπους αντιμετώπισης στο υπάρχoν κοινωνικό σύστημα, αλλά αποτολμώ επίσης να πω, ότι απαιτείται να χαράσσει δρόμους και να συνδέεται με τη Σοσιαλιστική προοπτική.

Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ

του Δημήτρη  Λώλη, Γεωπόνου , μέλος Δ.Σ. του ΓΕΩΤΕΕ, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος- Μάρτιος 2009
Η Ελληνική αγροτική παραγωγή χαρακτηρίζεται από μια ανισομερή ανάπτυξη φυτικής και ζωικής παραγωγής όπου η ζωική συμμετέχει με ποσοστό περίπου  30% έναντι 70% της φυτικής στο Α.Ε.Π. του αγροτικού τομέα, πράγμα αρνητικό για την αγροτική οικονομία στο σύνολο της.
Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι η  σημασία της κτηνοτροφίας για την χώρα μας, είναι μεγαλύτερη από αυτή που υποδηλώνει το ποσοστό της συμμετοχής της στο Α.Ε.Π. ιδιαίτερα στην περιφερειακή ανάπτυξη,  δεδομένου ότι αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος αγροτικού πληθυσμού για περιοχές της χώρας, όπου δεν υπάρχουν άλλες προοπτικές απασχόλησης, ενώ εκμεταλλεύεται πόρους που αλλιώς θα έμεναν ανεκμετάλλευτοι.
Φτάνει να αναφέρουμε εδώ ότι το 78% των προβάτων και το 91% των αιγών εκτρέφεται στις ορεινές και μειονεκτικές περιοχές της χώρας, όπως εξίσου μεγάλα είναι και τα ποσοστά των βοοειδών κρεατοπαραγωγής που εκτρέφονται στις περιοχές αυτές. Ειδικά σήμερα  μετά και τον περιορισμό της καλλιέργειας του καπνού ολόκληρες περιοχές π.χ. επαρχία Ελασσόνας στηρίζονται στην κτηνοτροφία.
Η  κτηνοτροφία λοιπόν στη χώρα μας εκτός του ότι παράγει προϊόντα – τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας διαδραματίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο για:
·    Την ισόρροπη  περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη,
·    Την  αναβάθμιση και διατήρηση του πληθυσμού στις ορεινές, ημιορεινές και μειονεκτικές περιοχές,
·    Την  συμπληρωματική απασχόληση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των γεωργών,
·    Την  απασχόληση νέων αγροτών,
·    Την  βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου,
·    Την  επέκταση φυτικών καλλιεργειών συμπληρωματικών της κτηνοτροφίας,
·    Την διατήρηση του πολιτιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, την  προστασία του φυσικού  περιβάλλοντος και την αύξηση της βιοποικιλότητας,  με προσοχή όμως στην  υπερβολική βόσκηση  και ειδικά όταν  συνδυάζεται  με πυρκαγιές

Τα μεγέθη όμως, αλλά και η διάρθρωση της κτηνοτροφίας μας έχει σαν αποτέλεσμα να είμαστε ελλειμματική σαν χώρα στα περισσότερα κτηνοτροφικά προϊόντα περίπου ως εξής: στο βόειο κρέας κατά 70% , στο αγελαδινό γάλα κατά 45%, στο χοιρινό κρέας κατά 55%,στο αιγοπρόβειο κρέας και κρέας πτηνών κατά 13-15%, στο μέλι κατά 13% ενώ είμαστε σχεδόν αυτάρκεις στα αυγά.

Αποτιμώντας τα αποτελέσματα των αγροτικών κινητοποιήσεων

του Αντώνη Μωυσίδη, Καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουαριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Είναι γεγονός, ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αιφνιδίασαν πολλούς, καθώς τα τελευταία χρόνια είχε παρατηρηθεί μια ύφεση στην κινηματική δράση των αγροτών. Ο αιφνιδιασμός αυτός αφορά τόσο στη μαζικότητα της συμμετοχής όσο και στην πλατιά γεωγραφική διασπορά των τόπων κινητοποίησης ή μπλόκων. Το τελευταίο αυτό ανέδειξε μια αναπτυσσόμενη αυτονομία των κινητοποιήσεων από νεοπαγείς, ανεξάρτητους τοπικούς συλλόγους ή άλλες μορφές συλλογικοτήτων των οποίων το σύνηθες χαρακτηριστικό είναι το αυθόρμητο, η προσωρινότητα και η θνησιγένεια
Με την αποχώρηση των Σερραίων αγροτών από τον Προμαχώνα, φαίνεται ότι έκλεισε, προς το παρόν τουλάχιστον, και ο φετινός κύκλος των αγροτικών κινητοποιήσεων. Οι αγρότες, σίγουρα, στους τόπους ή στα όργανά τους, θα κάνουν τον απολογισμό των θετικών και αρνητικών πλευρών των κινητοποιήσεων τους. Ας μας επιτραπεί από τη θέση αυτή, έστω και ως μη αγρότες, να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις ως συμβολή στον προβληματισμό αυτό.
Παρατηρώντας και ταξινομώντας ορισμένα χαρακτηριστικά του συναρπαστικού αυτού 20ήμερου που αναστάτωσε για άλλη μια φορά τη χώρα, προσκρούει κανείς σε μια πολύπλοκη και πολυεπίπεδη εικόνα.
Είναι γεγονός, κατ’ αρχάς, ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αιφνιδίασαν πολλούς, καθώς τα τελευταία χρόνια είχε παρατηρηθεί μια ύφεση στην κινηματική δράση των αγροτών. Ο αιφνιδιασμός αυτός αφορά τόσο στη μαζικότητα της συμμετοχής όσο και στην πλατιά γεωγραφική διασπορά των τόπων κινητοποίησης ή μπλόκων. Το τελευταίο αυτό ανέδειξε μια αναπτυσσόμενη αυτονομία των κινητοποιήσεων από νεοπαγείς, ανεξάρτητους τοπικούς συλλόγους ή άλλες μορφές συλλογικοτήτων των οποίων το σύνηθες χαρακτηριστικό είναι το αυθόρμητο, η προσωρινότητα και η θνησιγένεια. Μια ιδιόμορφη εξαίρεση αποτελεί φυσικά η οργάνωση του ΠΑΣΥ που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Από την άλλη, οι μορφές αυτές των αυθόρμητων συλλογικοτήτων ανέδειξαν τη, σχεδόν, πλήρη απουσία των επίσημων-θεσμικών εκπροσώπων των αγροτών ΓΕΣΑΣΕ-ΣΥΔΑΣΕ και ΠΑΣΕΓΕΣ. Το γεγονός αυτό ίσως δεν είναι άμοιρο της αδυναμίας των κομμάτων εξουσίας να χειραγωγήσουν, όπως συνήθιζαν, σε σημαντικό βαθμό τις προθέσεις των αγροτών στα μπλόκα. Θετικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή φαίνεται ότι έπαιξε η δυναμική εμφάνιση μιας νέας κατηγορίας αγροτών, νέων κυρίως σε ηλικία, οι οποίοι, σε αντίθεση από παραδοσιακούς ηγέτες και λογικές, έδειξαν να λειτουργούν απελευθερωμένοι από κομματικές δουλείες και να εκφράζουν αιτήματα στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και κυρίως της προοπτικής τους στο χώρο, πέραν της τρέχουσας συγκυρίας για αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος.

ΣΤΗ ΔΙΩΡΥΓΑ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΝΑ ΒΟΥΛΙΑΞΕΙ Η ΠΡΑΣΙΝΟΓΑΛΑΝΗ «ΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΗΣ ΠΑΣΕΓΕΣ

Την Τρίτη 27/01/2009, στα διόδια του Ισθμού της Κορίνθου, η κατρακύλα της ηγεσίας του αγροτοσυνεταιριστικού κινήματος έπιασε πάτο.
Ο «γαλάζιος» Προκοβάκης- της ΕΑΣ Λακωνίας – αγκαλιά με τον «πράσινο» Πεβερέτο – της Αργολίδας και του, διασπαστικού προς το Πανελλήνιο Συντονιστικό των Κτηνοτρόφων, Συλλόγου Κτηνοτροφίας ΣΕΚ, με τις ευλογίες του «πράσινου» προέδρου της ΠΑΣΕΓΕΣ Καραμίχα και του πρώην και νυν «γαλάζιου» γενικού γραμματέα ΥΠΑΑΤ Σκιαδά ,χρησιμοποίησαν αδιάντροπα τη μαζική κινητοποίηση των αγροτών, μόνο και μόνο για να «καπαρώσει» η ηγεσία της ΠΑΣΕΓΕΣ μια θεσούλα στο τραπέζι των συνομιλιών με τον νέο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Τα έδωσαν όλα για να μην διαμορφωθεί ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων, να μην οργανωθεί ο αγώνας, να μην παρθεί καμιά απόφαση με τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες που όλες αυτές τις μέρες το αγροτικό κίνημα έχει επιβάλλει στην πράξη.
Τα τεράστια προβλήματα των αγροτών, η ίδια τους η επιβίωση πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, με τα λίγα ψίχουλα που τόλμησαν να ανακοινώσουν μετά την πολυπόθητη – γι’ αυτούς – συνάντηση με τον Υπουργό.
Να το βάλετε καλά στο μυαλό σας κύριοι της συνεταιριστικής ηγεσίας. Οι αγρότες δεν είναι ζητιάνοι. Όσο καιρό εσείς αλληλλοϋποστηριζόσαστε στις εκλογές των συνεταιριστικών οργάνων και μοιραζόσαστε πόστα σε δημόσιους οργανισμούς που θάπρεπε να είναι στην υπηρεσία του αγρότη,   η απογοήτευση και η πικρία μας έγινε ποτάμι οργής.
Ο αγώνας μας σε όλες τις μεριές της Ελλάδας  δίνεται για το σήμερα αλλά και για το αύριο, την επιβίωση μας αλλά και την περηφάνια μας, την αναγνώριση της θέσης  που μας ανήκει στην κοινωνία.
Δεν θα εγκλωβιστούμε σε ένα παζάρι γιά λίγα ψίχουλα, παρατείνοντας την ανασφάλεια και την οριακή μας επιβίωση.
Θέλουμε να αλλάξουμε την αγροτική πολιτική στη χώρα μας, θέλουμε τη ριζική αναθεώρηση της ΚΑΠ προς όφελος των μικρομεσαίων αγροτών και των ποιοτικών μεσογειακών προϊόντων.
Απαιτούμε μια αγροτική πολιτική γιά βιώσιμη και φιλικής προς το περιβάλλον γεωργία, που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών για υγιεινά και ποιοτικά προϊόντα, να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, να στηρίζει την ολοκληρωμένη ανάπτυξη της υπαίθρου και να εξασφαλίζει απασχόληση και ικανοποιητικό εισόδημα στα μικρομεσαία νοικοκυριά.
Στα μπλόκα των αγροτών σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας χτίζουμε το νέο αγροτικό κίνημα. Ξεπερνάμε τις βολεμένες ηγεσίες . Δεν θα αφήσουμε κανένα να χτίζει πολιτικές ή προσωπικές καριέρες στην πλάτη μας.
Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις να συγκροτηθεί το νέο αγροτικό και συνεταιριστικό κίνημα.

ΝΕΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ -  ΝΕ.Α.Κ.

28 – 1 – 2009

Το μέτωπο κατά των μεταλλαγμένων καλά κρατεί…

της Στεργιανής Σαπαρδάνη, Διεθνολόγου-Περιβαλλοντολόγου, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Η πρόσφατη απόφαση των Υπουργών Περιβάλλοντος της ΕΕ να απορρίψουν την πρόταση της Επιτροπής, που υποχρέωνε την Αυστρία και Ουγγαρία να καλλιεργήσουν συγκεκριμένο μεταλλαγμένο σπόρο καλαμποκιού, είναι ένα δείγμα των αποτελεσμάτων ενός αγώνα για τη διατήρηση του δικαιώματος κάθε χώρας-μέλους να αρνείται την καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων. Αποτελεί όμως, και ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για την Ελλάδα, καθώς στις αρχές του καλοκαιριού αναμένεται να γίνει η αντίστοιχη ψηφοφορία για τη διατήρηση της εθνικής απαγόρευσης στη χώρα μας!
Η πίεση που ασκείται στις χώρες της ΕΕ που αντιστέκονται στην είσοδο των μεταλλαγμένων στις καλλιέργειες τους είναι τεράστια. Αυτές είναι οι: Αυστρία, Γαλλία, Ελλάδα, Κύπρος, Ουγγαρία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Σλοβενία.
Ο ρόλος της  Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA) της Ευρωπαϊκής Ένωσης πολλές φορές έχει αμφισβητηθεί και θεωρείται ότι απλά στις περισσότερες περιπτώσεις συμφωνεί με τις εταιρείες αγροχημικών για την ασφάλεια των μεταλλαγμένων για το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Αυτήν την φορά όμως η έκθεση του Ούγγρου επιστήμονα και ακαδημαϊκού κ. Μπέλα Ντάβρας, στην οποία εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για διάφορες τοξίνες που μπορεί να απειλήσουν έντομα και προέρχονται από το συγκεκριμένο σπόρο καλαμποκιού, ήταν αρκετή για να πείσει την πλειοψηφία των Υπουργών να καταψηφίσουν την πρόταση της Επιτροπής.
Το τελευταίο διάστημα βέβαια στις ΗΠΑ, όπου η καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων είναι εδώ και πολλά χρόνια ελεύθερη, παρατηρείται μία στροφή των καταναλωτών στην αναζήτηση της προέλευσης των προϊόντων είτε με την απαίτηση για ιχνηλασιμότητα είτε με την αναγραφή αναλυτικών ετικετών για τα συστατικά στα προϊόντα. Φαίνεται λοιπόν ότι σφίγγει ο κλοιός γύρω από τις βιομηχανίες βιοτεχνολογίας στις ΗΠΑ, οπότε γι’ αυτό και στρέφονται προς την αγορά της Ευρώπης, πιέζοντας την ΕΕ.
Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που έχουν απαγορεύσει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων, καθώς το κοινό αίσθημα (το 93% των Ελλήνων) είναι κατά της χρήσης μεταλλαγμένων. Μέχρι σήμερα οι ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να σέβονται την επιθυμία των Ελλήνων αγροτών και καταναλωτών. Η επαγρύπνηση όμως είναι απαραίτητη και σημαντική προκειμένου να συνεχιστεί αυτή η πολιτική στάση ενάντια στα μεταλλαγμένα και να μην υποκύψουν στο μέλλον στις πολυεθνικές βιοτεχνολογίας ούτε η ΕΕ ούτε η Ελλάδα.
Σε δύο μέτρα μπορεί να συνοψιστεί μία πολιτική αποτελεσματική ενάντια στα μεταλλαγμένα:
·    Απαγόρευση παραγωγής, εισαγωγής και χρήσης μεταλλαγμένων προϊόντων. Σθεναρή και συνεπής στάση της ελληνικής κυβέρνησης προς τα ευρωπαϊκά όργανα για τον έλεγχο των ΓΤΟ.
·   Πλήρης ανίχνευση και σήμανση των μεταλλαγμένων και των προϊόντων στα οποία αυτά χρησιμοποιούνται, καθώς και στα τρόφιμα και στις ζωοτροφές, για να διασφαλισθεί το δικαίωμα στην ενημέρωση και την προστασία των παραγωγών και των καταναλωτών από τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.