ΑΓΡΟΤΙΚΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ

των Πύρκα Αργύρη συνεταιριστικού υπαλλήλου και Χαμπίδη Δημήτρη, γεωπόνου, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Ο Θεσμός των συνεταιρισμών είναι η απάντηση των μικρομεσαίων αγροτών
σε τρία προβλήματα :
I.    Τον εφοδιασμό τους με εφόδια ομαδικά για καλύτερους όρους
αγοράς (τιμές, πίστωση, ποιότητα), στην παροχή επιστημονικής στήριξης και
υπηρεσιών, στην εκπαίδευση τους
II.    Την προώθηση στην αγορά της πρωτογενούς παράγωγης τους, αλλά
ιδιαίτερα μετά από συσκευασία και επεξεργασία, για καλυτέρους όρους και με μεγαλύτερη υπεραξία.
III.    Την παρέμβαση τους στα κοινωνικά δρώμενα και τις κοινωνικές ανάγκες των μελών τους (υγεία, παιδεία, πολιτισμός, περιβάλλον, ασφάλεια, συντάξεις κ.α).
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο ρόλος τους είναι οικονομικός και κοινωνικός.
Σήμερα στην Ελλάδα εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις (κυρίως στους δυο πρώτους τομείς κάποιων πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών), οι συνεταιρισμοί, οι Ενώσεις, η ΠΑΣΕΓΕΣ αλλά και οι κλαδικές τριτοβάθμιες οργανώσεις λειτουργούν αντίθετα με τις τρεις βασικές συνεταιριστικές αρχές και όχι σε όφελος των αγροτών, της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας, ειδικά της υπαίθρου. Και αυτό διότι με το καθεστώς διανομής των επιδοτήσεων ( οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 40% του αγροτικού εισοδήματος σήμερα και σε κάποιες καλλιέργειες και κλάδους κτηνοτροφίας το 80-90% ), των αποσύρσεων και των δικαιωμάτων με τα πανωγραψίματα (ΟΣΔΕ), δημιουργήθηκε το ανώμαλο καθεστώς να μην αμείβεται η παραγωγή (εργασία, κεφάλαιο, ποιότητα, κ.λ.π.), αλλά η σχέση των συνεταιρισμών με την εξουσία και την κυβέρνηση, η σχέση των παραγωγών με την διοίκηση και αντίστροφα, με αποτέλεσμα τη μετατροπή τους σε εκλογικούς μηχανισμούς με πελατειακές σχέσεις .

Για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του παραπάνω σχήματος γίνανε και οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις τόσο για το άβατο του συστήματος όσο και για την ασυλία του. Κατά τα κυβερνητικά πρότυπα, κανείς δεν τιμωρήθηκε για σωρεία αποδεδειγμένων εγκλημάτων π.χ, ΟΣΔΕ (1.104,73 εκατομμύρια ευρώ πρόστιμα από 1999-2008 και κίνδυνος περικοπής 10% των ενισχύσεων κάθε χρόνο από εδώ και πέρα ).

ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

του Γιώργου  Κολοβού, Παλιού Προέδρου της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Λάρισας-Τυρνάβου και Αγιάς, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Οι μεγάλες Αγροτικές εξεγέρσεις και συγκρούσεις στις αρχές του 20ου Αιώνα (Κιλελέρ), είχαν ως αποτέλεσμα των διαδοχικών απαλλοτριώσεων  που επακολούθησαν με τελευταία αυτή του 1928, τη διαμοίραση της γης στους φυσικούς δικαιούχους, τους έως τότε Κολίγους.
Συνεπώς δυνάμεθα να ισχυριστούμε ότι σε γενικές γραμμές το βασικό για τον αγροτικό κόσμο ζήτημα της γης κατά το μεγαλύτερο μέρος του λύθηκε στην πρώτη του φάση.
Κρατικές καλλιεργήσιμες εκτάσεις έχουν μείνει ελάχιστες.
Παραμένει όμως το ζήτημα των εναπομεινάντων τσιφλικιών σε δασικές και ορεινές περιοχές και κυρίως παραμένει το θέμα της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

Έκτοτε, συνέπεια των εκάστοτε κυβερνητικών «Αγροτικών πολιτικών», αλλά κυρίως των καπιταλιστικών κανόνων λειτουργίας, παρατηρήθηκε ως ήταν φυσικό, συρρίκνωση του κυρίως αγροτικού πληθυσμού με συγκέντρωση της γης σε όλο και μικρότερα ποσοστά πληθυσμού.
Ιδιαίτερα μετά τη μεταπολίτευση οι ρυθμοί συγκέντρωσης της γης επιταχύνθηκαν, με το ποσοστό του Αγροτικού πληθυσμού από 25% να κατέβει στο ήμισυ και πλέον, καθιστώντας την καπιταλιστική ολοκλήρωση στην Ύπαιθρο, τηρουμένων των Ελληνικών αναλογιών , σχεδόν τελεσμένη.
Σε ορισμένες περιοχές κατεξοχήν αγροτικές  η μείωση του αγροτικού πληθυσμού είναι πολύ μεγαλύτερη, όπως π.χ. στην περιοχή του Τυρνάβου. Το γεγονός αυτό, της μείωσης του Αγροτικού πληθυσμού, συμβάλλει από αυτήν την άποψη στην μικρή  μαζικότητα των κινητοποιήσεων έναντι προηγούμενων δεκαετιών και στη γήρανση του  πληθυσμού στα χωριά, με τη μετακίνηση των στα μεγάλα αστικά ή τοπικά κέντρα.
Παρά τους ραγδαίους ρυθμούς η ήπια αυτή αναδιανομή της γης συντελείται με στρεβλό τρόπο, κυρίως όχι από τους «φυσικούς φορείς» τους αγρότες , αλλά από άλλα μικροαστικά στρώματα όπως επιστήμονες , δημοσίους υπαλλήλους και άλλους. Δεδομένης της χαμηλής απόδοσης των αγροτικών εκμεταλλεύσεων και της δεινής θέσης των αγροτών, θα οδηγηθούμε σε εγκατάλειψη  μεγάλου μέρους καλλιεργήσιμης γης.

Η ταξική λοιπόν διαστρωμάτωση των αγροτών πλην ενός ελάχιστου, μετρημένου στα δάχτυλα μέρους μεγαλοϊδιοκτητών, αποτελείται κατά κύριο λόγο από μεσαίους κατόχους γης , καθώς επίσης και ενός σημαντικού και πολυάριθμου μέρους μικροκατόχων γης, οι οποίοι όμως δεν ασχολούνται κατά κύριο επάγγελμα με την εκμετάλλευση της. Αποτελούν στην πλειοψηφία των, την αποκαλούμενη γενιά των 700 Ευρώ.
Τα προαναφερθέντα οξύνονται εξ αιτίας του κατακερματισμού των εκμεταλλεύσεων, την παντελή έλλειψη σχεδίου αναδιαρθρώσεων, την μη ανάπτυξη καλλιεργειών βιολογικής κατεύθυνσης καθώς και της μεγάλου βαθμού πολυκαλλιέργειας.
Η ζοφερή εικόνα της Υπαίθρου ολοκληρώνεται με την τάση φυγής και ερήμωσής της, την γήρανση του πληθυσμού, την επικίνδυνη εμφάνιση  αντιλήψεων απαξίωσης και ανταγωνισμού με τα αστικά κέντρα και τις άλλες λαϊκές κατηγορίες και στρώματα του πληθυσμού.
Το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό που υποχρεώνει τη λήψη ιδιαίτερης μέριμνας.
Σαν μία αρχική ιδέα θα μπορούσε να εξετασθεί η κατά προτίμηση (έναντι αποζημίωσης) μεταβίβαση μέσω συνεταιριστικών διαδικασιών της γης στους αγρότες, με πιθανή πρόβλεψη της αλλαγής του κληρονομικού δικαίου και την ίδρυση συνεταιριστικής τράπεζας γης.
Η συνοπτική αυτή περιγραφή της κατάστασης , που ασφαλώς περιέχει και πολλές ανακρίβειες και λανθασμένες προσεγγίσεις, επιλέχθηκε για να θεμελιωθεί η αντίληψη ότι τυχόν μέτρα , ρυθμίσεις και αλλαγές στο νομικό πλαίσιο με έμφαση στο Συνεταιριστικό ή Συνδικαλιστικό Νομοσχέδιο, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τη σημερινή κατάσταση και να προτείνει  τρόπους αντιμετώπισης στο υπάρχoν κοινωνικό σύστημα, αλλά αποτολμώ επίσης να πω, ότι απαιτείται να χαράσσει δρόμους και να συνδέεται με τη Σοσιαλιστική προοπτική.

Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ

του Δημήτρη  Λώλη, Γεωπόνου , μέλος Δ.Σ. του ΓΕΩΤΕΕ, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος- Μάρτιος 2009
Η Ελληνική αγροτική παραγωγή χαρακτηρίζεται από μια ανισομερή ανάπτυξη φυτικής και ζωικής παραγωγής όπου η ζωική συμμετέχει με ποσοστό περίπου  30% έναντι 70% της φυτικής στο Α.Ε.Π. του αγροτικού τομέα, πράγμα αρνητικό για την αγροτική οικονομία στο σύνολο της.
Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι η  σημασία της κτηνοτροφίας για την χώρα μας, είναι μεγαλύτερη από αυτή που υποδηλώνει το ποσοστό της συμμετοχής της στο Α.Ε.Π. ιδιαίτερα στην περιφερειακή ανάπτυξη,  δεδομένου ότι αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος αγροτικού πληθυσμού για περιοχές της χώρας, όπου δεν υπάρχουν άλλες προοπτικές απασχόλησης, ενώ εκμεταλλεύεται πόρους που αλλιώς θα έμεναν ανεκμετάλλευτοι.
Φτάνει να αναφέρουμε εδώ ότι το 78% των προβάτων και το 91% των αιγών εκτρέφεται στις ορεινές και μειονεκτικές περιοχές της χώρας, όπως εξίσου μεγάλα είναι και τα ποσοστά των βοοειδών κρεατοπαραγωγής που εκτρέφονται στις περιοχές αυτές. Ειδικά σήμερα  μετά και τον περιορισμό της καλλιέργειας του καπνού ολόκληρες περιοχές π.χ. επαρχία Ελασσόνας στηρίζονται στην κτηνοτροφία.
Η  κτηνοτροφία λοιπόν στη χώρα μας εκτός του ότι παράγει προϊόντα – τρόφιμα υψηλής διατροφικής αξίας διαδραματίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο για:
·    Την ισόρροπη  περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη,
·    Την  αναβάθμιση και διατήρηση του πληθυσμού στις ορεινές, ημιορεινές και μειονεκτικές περιοχές,
·    Την  συμπληρωματική απασχόληση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των γεωργών,
·    Την  απασχόληση νέων αγροτών,
·    Την  βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου,
·    Την  επέκταση φυτικών καλλιεργειών συμπληρωματικών της κτηνοτροφίας,
·    Την διατήρηση του πολιτιστικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, την  προστασία του φυσικού  περιβάλλοντος και την αύξηση της βιοποικιλότητας,  με προσοχή όμως στην  υπερβολική βόσκηση  και ειδικά όταν  συνδυάζεται  με πυρκαγιές

Τα μεγέθη όμως, αλλά και η διάρθρωση της κτηνοτροφίας μας έχει σαν αποτέλεσμα να είμαστε ελλειμματική σαν χώρα στα περισσότερα κτηνοτροφικά προϊόντα περίπου ως εξής: στο βόειο κρέας κατά 70% , στο αγελαδινό γάλα κατά 45%, στο χοιρινό κρέας κατά 55%,στο αιγοπρόβειο κρέας και κρέας πτηνών κατά 13-15%, στο μέλι κατά 13% ενώ είμαστε σχεδόν αυτάρκεις στα αυγά.

Αποτιμώντας τα αποτελέσματα των αγροτικών κινητοποιήσεων

του Αντώνη Μωυσίδη, Καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουαριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Είναι γεγονός, ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αιφνιδίασαν πολλούς, καθώς τα τελευταία χρόνια είχε παρατηρηθεί μια ύφεση στην κινηματική δράση των αγροτών. Ο αιφνιδιασμός αυτός αφορά τόσο στη μαζικότητα της συμμετοχής όσο και στην πλατιά γεωγραφική διασπορά των τόπων κινητοποίησης ή μπλόκων. Το τελευταίο αυτό ανέδειξε μια αναπτυσσόμενη αυτονομία των κινητοποιήσεων από νεοπαγείς, ανεξάρτητους τοπικούς συλλόγους ή άλλες μορφές συλλογικοτήτων των οποίων το σύνηθες χαρακτηριστικό είναι το αυθόρμητο, η προσωρινότητα και η θνησιγένεια
Με την αποχώρηση των Σερραίων αγροτών από τον Προμαχώνα, φαίνεται ότι έκλεισε, προς το παρόν τουλάχιστον, και ο φετινός κύκλος των αγροτικών κινητοποιήσεων. Οι αγρότες, σίγουρα, στους τόπους ή στα όργανά τους, θα κάνουν τον απολογισμό των θετικών και αρνητικών πλευρών των κινητοποιήσεων τους. Ας μας επιτραπεί από τη θέση αυτή, έστω και ως μη αγρότες, να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις ως συμβολή στον προβληματισμό αυτό.
Παρατηρώντας και ταξινομώντας ορισμένα χαρακτηριστικά του συναρπαστικού αυτού 20ήμερου που αναστάτωσε για άλλη μια φορά τη χώρα, προσκρούει κανείς σε μια πολύπλοκη και πολυεπίπεδη εικόνα.
Είναι γεγονός, κατ’ αρχάς, ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αιφνιδίασαν πολλούς, καθώς τα τελευταία χρόνια είχε παρατηρηθεί μια ύφεση στην κινηματική δράση των αγροτών. Ο αιφνιδιασμός αυτός αφορά τόσο στη μαζικότητα της συμμετοχής όσο και στην πλατιά γεωγραφική διασπορά των τόπων κινητοποίησης ή μπλόκων. Το τελευταίο αυτό ανέδειξε μια αναπτυσσόμενη αυτονομία των κινητοποιήσεων από νεοπαγείς, ανεξάρτητους τοπικούς συλλόγους ή άλλες μορφές συλλογικοτήτων των οποίων το σύνηθες χαρακτηριστικό είναι το αυθόρμητο, η προσωρινότητα και η θνησιγένεια. Μια ιδιόμορφη εξαίρεση αποτελεί φυσικά η οργάνωση του ΠΑΣΥ που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Από την άλλη, οι μορφές αυτές των αυθόρμητων συλλογικοτήτων ανέδειξαν τη, σχεδόν, πλήρη απουσία των επίσημων-θεσμικών εκπροσώπων των αγροτών ΓΕΣΑΣΕ-ΣΥΔΑΣΕ και ΠΑΣΕΓΕΣ. Το γεγονός αυτό ίσως δεν είναι άμοιρο της αδυναμίας των κομμάτων εξουσίας να χειραγωγήσουν, όπως συνήθιζαν, σε σημαντικό βαθμό τις προθέσεις των αγροτών στα μπλόκα. Θετικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή φαίνεται ότι έπαιξε η δυναμική εμφάνιση μιας νέας κατηγορίας αγροτών, νέων κυρίως σε ηλικία, οι οποίοι, σε αντίθεση από παραδοσιακούς ηγέτες και λογικές, έδειξαν να λειτουργούν απελευθερωμένοι από κομματικές δουλείες και να εκφράζουν αιτήματα στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και κυρίως της προοπτικής τους στο χώρο, πέραν της τρέχουσας συγκυρίας για αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος.

ΣΤΗ ΔΙΩΡΥΓΑ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΝΑ ΒΟΥΛΙΑΞΕΙ Η ΠΡΑΣΙΝΟΓΑΛΑΝΗ «ΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΗΣ ΠΑΣΕΓΕΣ

Την Τρίτη 27/01/2009, στα διόδια του Ισθμού της Κορίνθου, η κατρακύλα της ηγεσίας του αγροτοσυνεταιριστικού κινήματος έπιασε πάτο.
Ο «γαλάζιος» Προκοβάκης- της ΕΑΣ Λακωνίας – αγκαλιά με τον «πράσινο» Πεβερέτο – της Αργολίδας και του, διασπαστικού προς το Πανελλήνιο Συντονιστικό των Κτηνοτρόφων, Συλλόγου Κτηνοτροφίας ΣΕΚ, με τις ευλογίες του «πράσινου» προέδρου της ΠΑΣΕΓΕΣ Καραμίχα και του πρώην και νυν «γαλάζιου» γενικού γραμματέα ΥΠΑΑΤ Σκιαδά ,χρησιμοποίησαν αδιάντροπα τη μαζική κινητοποίηση των αγροτών, μόνο και μόνο για να «καπαρώσει» η ηγεσία της ΠΑΣΕΓΕΣ μια θεσούλα στο τραπέζι των συνομιλιών με τον νέο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Τα έδωσαν όλα για να μην διαμορφωθεί ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων, να μην οργανωθεί ο αγώνας, να μην παρθεί καμιά απόφαση με τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες που όλες αυτές τις μέρες το αγροτικό κίνημα έχει επιβάλλει στην πράξη.
Τα τεράστια προβλήματα των αγροτών, η ίδια τους η επιβίωση πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, με τα λίγα ψίχουλα που τόλμησαν να ανακοινώσουν μετά την πολυπόθητη – γι’ αυτούς – συνάντηση με τον Υπουργό.
Να το βάλετε καλά στο μυαλό σας κύριοι της συνεταιριστικής ηγεσίας. Οι αγρότες δεν είναι ζητιάνοι. Όσο καιρό εσείς αλληλλοϋποστηριζόσαστε στις εκλογές των συνεταιριστικών οργάνων και μοιραζόσαστε πόστα σε δημόσιους οργανισμούς που θάπρεπε να είναι στην υπηρεσία του αγρότη,   η απογοήτευση και η πικρία μας έγινε ποτάμι οργής.
Ο αγώνας μας σε όλες τις μεριές της Ελλάδας  δίνεται για το σήμερα αλλά και για το αύριο, την επιβίωση μας αλλά και την περηφάνια μας, την αναγνώριση της θέσης  που μας ανήκει στην κοινωνία.
Δεν θα εγκλωβιστούμε σε ένα παζάρι γιά λίγα ψίχουλα, παρατείνοντας την ανασφάλεια και την οριακή μας επιβίωση.
Θέλουμε να αλλάξουμε την αγροτική πολιτική στη χώρα μας, θέλουμε τη ριζική αναθεώρηση της ΚΑΠ προς όφελος των μικρομεσαίων αγροτών και των ποιοτικών μεσογειακών προϊόντων.
Απαιτούμε μια αγροτική πολιτική γιά βιώσιμη και φιλικής προς το περιβάλλον γεωργία, που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών για υγιεινά και ποιοτικά προϊόντα, να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, να στηρίζει την ολοκληρωμένη ανάπτυξη της υπαίθρου και να εξασφαλίζει απασχόληση και ικανοποιητικό εισόδημα στα μικρομεσαία νοικοκυριά.
Στα μπλόκα των αγροτών σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας χτίζουμε το νέο αγροτικό κίνημα. Ξεπερνάμε τις βολεμένες ηγεσίες . Δεν θα αφήσουμε κανένα να χτίζει πολιτικές ή προσωπικές καριέρες στην πλάτη μας.
Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις να συγκροτηθεί το νέο αγροτικό και συνεταιριστικό κίνημα.

ΝΕΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ -  ΝΕ.Α.Κ.

28 – 1 – 2009

Το μέτωπο κατά των μεταλλαγμένων καλά κρατεί…

της Στεργιανής Σαπαρδάνη, Διεθνολόγου-Περιβαλλοντολόγου, 19ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2009

Η πρόσφατη απόφαση των Υπουργών Περιβάλλοντος της ΕΕ να απορρίψουν την πρόταση της Επιτροπής, που υποχρέωνε την Αυστρία και Ουγγαρία να καλλιεργήσουν συγκεκριμένο μεταλλαγμένο σπόρο καλαμποκιού, είναι ένα δείγμα των αποτελεσμάτων ενός αγώνα για τη διατήρηση του δικαιώματος κάθε χώρας-μέλους να αρνείται την καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων. Αποτελεί όμως, και ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για την Ελλάδα, καθώς στις αρχές του καλοκαιριού αναμένεται να γίνει η αντίστοιχη ψηφοφορία για τη διατήρηση της εθνικής απαγόρευσης στη χώρα μας!
Η πίεση που ασκείται στις χώρες της ΕΕ που αντιστέκονται στην είσοδο των μεταλλαγμένων στις καλλιέργειες τους είναι τεράστια. Αυτές είναι οι: Αυστρία, Γαλλία, Ελλάδα, Κύπρος, Ουγγαρία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Σλοβενία.
Ο ρόλος της  Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA) της Ευρωπαϊκής Ένωσης πολλές φορές έχει αμφισβητηθεί και θεωρείται ότι απλά στις περισσότερες περιπτώσεις συμφωνεί με τις εταιρείες αγροχημικών για την ασφάλεια των μεταλλαγμένων για το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Αυτήν την φορά όμως η έκθεση του Ούγγρου επιστήμονα και ακαδημαϊκού κ. Μπέλα Ντάβρας, στην οποία εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για διάφορες τοξίνες που μπορεί να απειλήσουν έντομα και προέρχονται από το συγκεκριμένο σπόρο καλαμποκιού, ήταν αρκετή για να πείσει την πλειοψηφία των Υπουργών να καταψηφίσουν την πρόταση της Επιτροπής.
Το τελευταίο διάστημα βέβαια στις ΗΠΑ, όπου η καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων είναι εδώ και πολλά χρόνια ελεύθερη, παρατηρείται μία στροφή των καταναλωτών στην αναζήτηση της προέλευσης των προϊόντων είτε με την απαίτηση για ιχνηλασιμότητα είτε με την αναγραφή αναλυτικών ετικετών για τα συστατικά στα προϊόντα. Φαίνεται λοιπόν ότι σφίγγει ο κλοιός γύρω από τις βιομηχανίες βιοτεχνολογίας στις ΗΠΑ, οπότε γι’ αυτό και στρέφονται προς την αγορά της Ευρώπης, πιέζοντας την ΕΕ.
Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που έχουν απαγορεύσει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων, καθώς το κοινό αίσθημα (το 93% των Ελλήνων) είναι κατά της χρήσης μεταλλαγμένων. Μέχρι σήμερα οι ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να σέβονται την επιθυμία των Ελλήνων αγροτών και καταναλωτών. Η επαγρύπνηση όμως είναι απαραίτητη και σημαντική προκειμένου να συνεχιστεί αυτή η πολιτική στάση ενάντια στα μεταλλαγμένα και να μην υποκύψουν στο μέλλον στις πολυεθνικές βιοτεχνολογίας ούτε η ΕΕ ούτε η Ελλάδα.
Σε δύο μέτρα μπορεί να συνοψιστεί μία πολιτική αποτελεσματική ενάντια στα μεταλλαγμένα:
·    Απαγόρευση παραγωγής, εισαγωγής και χρήσης μεταλλαγμένων προϊόντων. Σθεναρή και συνεπής στάση της ελληνικής κυβέρνησης προς τα ευρωπαϊκά όργανα για τον έλεγχο των ΓΤΟ.
·   Πλήρης ανίχνευση και σήμανση των μεταλλαγμένων και των προϊόντων στα οποία αυτά χρησιμοποιούνται, καθώς και στα τρόφιμα και στις ζωοτροφές, για να διασφαλισθεί το δικαίωμα στην ενημέρωση και την προστασία των παραγωγών και των καταναλωτών από τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.

KAΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΕΝΩΜΕΝΟ ΜΑΖΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ
ΜΕΤΡΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΤΩΡΑ !!!

Όλοι βιώνουμε εδώ και μήνες τις συνέπειες μιας πρωτόγνωρης κρίσης. Η χρονιά που πέρασε  ήταν τραγική για την γεωργική παραγωγή της χώρας και το εισόδημα μας. Η εκρηκτική αύξηση του κόστους παραγωγής και η κατάρρευση των τιμών, ήρθαν να αποτελειώσουν ότι προκάλεσαν η εφαρμογή της νέας ΚΑΠ , η μείωση των επιδοτήσεων, οι στρεβλώσεις στην εμπορία των αγροτικών προϊόντων , τα καρτέλ ,η αισχροκέρδεια στα τρόφιμα.
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ, έχουν βαρύτατες  ευθύνες για την κατάρρευση του αγροτικού τομέα της χώρας μας. Συμφώνησαν το 2003 στην αναθεώρηση της ΚΑΠ, συμφώνησαν και το 2008 στον «έλεγχο υγείας», ανίκανοι να επεξεργαστούν ένα Εθνικό Σχέδιο Διαπραγμάτευσης. Κατασπατάλησαν τεράστιους εθνικούς και κοινοτικούς πόρους προς όφελος των λίγων, σε έργα βιτρίνας και όχι υποδομών και εκσυγχρονισμού της αγροτικής παραγωγής και τους μοίρασαν αδιαφανώς για να τροφοδοτήσουν τους μηχανισμούς διαιώνισης της πολιτικής τους εξουσίας,
Ο καπνός και τα τεύτλα  σχεδόν εξαφανίστηκαν. Τα δημητριακά, το λάδι, το βαμβάκι, τα εσπεριδοειδή, το βιομηχανικό ροδάκινο, το αχλάδι, τα κηπευτικά, κατέρρευσαν και έφτασαν σε εξευτελιστικές τιμές. Τα προϊόντα μας, ο μόχθος μας της  περσινής χρονιάς, μένει απούλητος  στοιβαγμένος στις αποθήκες ή σαπίζει αμάζευτος στα χωράφια.
Το εισόδημα μας δεν έχει απλά μειωθεί : είναι ανύπαρκτο !!!
Η σημερινή κυβερνητική πολιτική αδυνατεί να δώσει λύσεις και στον ελληνική γεωργία. Τρεις μήνες τώρα, η Κυβέρνηση κλείνει τα μάτια στην κατάρρευση της μικρομεσαίας αγροτιάς, αρκείται να εξαγγέλλει τρεις  φορές τα ίδια ανεπαρκή μέτρα, χωρίς να υλοποιεί ούτε τις ίδιες τις υποσχέσεις της.
Οι αντοχές μας εξαντλήθηκαν και η οργή μας ξεχειλίζει. Σε όλες τις μεριές της Ελλάδας το αγροτικό κίνημα αρνείται να εγκλωβιστεί σε ένα παζάρι γιά λίγα ψίχουλα, παρατείνοντας την ανασφάλεια και την οριακή επιβίωση.
Συντονίζουμε τη δράση μας και απαιτούμε άμεσα και ουσιαστικά μέτρα οικονομικής ενίσχυσης και κοινωνικής προστασίας των γεωργών και κτηνοτρόφων.
Απαιτούμε την εφαρμογή μιας αγροτικής πολιτικής που θα αναγνωρίσει το ζωτικό μας ρόλο στην ελληνική κοινωνία, την παραγωγή της τροφής, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή στην ύπαιθρο, τη διατήρηση του περιβάλλοντος, του πολιτισμού και της λαϊκής παράδοσης. Που θα μας δώσει τη δύναμη να μείνουμε στη γη μας  και να συνεχίσουμε το επάγγελμα μας.
Απαιτούμε τη ριζική αναθεώρηση της ΚΑΠ προς όφελος των μικρομεσαίων αγροτών και των ελλειμματικών ποιοτικών μεσογειακών προϊόντων.
Απαιτούμε την χάραξη και εφαρμογή εθνικής στρατηγικής για μια βιώσιμη και φιλική προς το περιβάλλον γεωργία, που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών για υγιεινά και ποιοτικά προϊόντα, να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και τις δυνατότητες για ανταγωνιστικές παραγωγές και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της υπαίθρου και να εξασφαλίζει απασχόληση και ικανοποιητικό εισόδημα στα μικρομεσαία νοικοκυριά.

Για την άμεση αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης , η  ΝΕΑΚ θεωρεί απαραίτητο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο οικονομικής ενίσχυσης και κοινωνικής προστασίας των μικρομεσαίων αγροτών και των κατοίκων της υπαίθρου, που να εξασφαλίζει:
·    Άμεση οικονομική στήριξη των τιμών των αγροτικών προϊόντων – Κανένα αγροτικό προϊόν να μη πουληθεί κάτω από το κόστος παραγωγής
·    Οικονομική ενίσχυση με 30 €/στρέμμα στο σιτηρά και 60 €/στρέμμα στο καλαμπόκι, βαμβάκι, δενδροκομικές καλλιέργειες..
·    Τιμαριθμική αναπροσαρμογή της ενιαίας ενίσχυσης
·    Μείωση του κόστους παραγωγής.
·    Αύξηση της επιστροφής ΦΠΑ στο 15% για όλα τα προϊόντα φυτικής και ζωικής παραγωγής.
·    Να αυξηθεί κατά 50% το επιστρεφόμενο ποσό του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης.
·    Αφορολόγητο πετρέλαιο για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες
·    Οικονομική ενίσχυση 50 ευρώ/αιγοπρόβατο και 250 ευρώ/αγελάδα, αποζημιώσεις μέσω του ΕΛΓΑ για την ξηρασία και αύξηση των τιμών του γάλακτος, στα 1,30 ευρώ/κιλό για το πρόβειο, 0,90 ευρώ για το κατσικίσιο και 0,55 ευρώ για το αγελαδινό
·    Καθιέρωση ως ελάχιστου ύψους σύνταξης ΟΓΑ τα 600 ευρώ το μήνα
·    Άτοκα καλλιεργητικά δάνεια για τους μικρομεσαίους αγρότες.
·    Μακροπρόθεσμα δάνεια με χαμηλό επιδοτούμενο επιτόκιο, για να γίνουν επενδύσεις στον αγροτικό τομέα.
·     Προστασία της περιουσίας του μικρομεσαίου αγρότη, με άμεση αναστολή κάθε δημοπρασίας και κατάσχεσης περιουσίας.
·    Το αντιστάθμισμα της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των κατοίκων της υπαίθρου με δωρεάν κοινωνικές παροχές .

ΒΙΟΚΑΥΣΙΜΑ – Η ωμή πραγματικότητα πίσω από την «περιβαλλοντική ευαισθησία» των πολυεθνικών

της Ειρήνης Κατσινοπούλου, Γεωπόνου, 18 ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008

Η παγκόσμια διατροφική κρίση που κορυφώθηκε το 2008, εκφράστηκε με ιλιγγιώδεις αυξήσεις τιμών, έλλειψη διατροφικών ειδών και ένταση της πείνας του αναπτυσσόμενου κόσμου. Ταυτόχρονα, θεωρήθηκε σαν η καταλληλότερη μέθοδος επιβολής ορισμένων τεχνικών και προϊόντων που παρά την επιθετική τους προώθηση, είχαν αρχίσει να χάνουν έδαφος: τα γενετικά τροποποιημένα και τα βιοκαύσιμα. Μέσα από την κρίση καταδεικνύεται ο βαθμός στον οποίο συμπλέκονται μεταξύ τους το ενεργειακό και το διατροφικό ζήτημα, αφού ουσιαστικά πηγές ενέργειας και διατροφης εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από ένα ολιγοπώλιο εταιρειών.
Στους πρώτους τρεις μήνες του 2008, η τιμή του ρυζιού στην Ασία διπλασιάστηκε. Σε ένα χρόνο, η τιμή του σιταριού παγκοσμίως ανέβηκε κατά 130%. Οι χώρες εξαγωγής δημητριακών έκλεισαν τα σύνορά τους για να προστατεύσουν την εγχώρια αγορά, ενώ οι χώρες εισαγωγής αγόραζαν πανικόβλητες ό,τι έβρισκαν. Την ίδια στιγμή, το 2007 ήταν χρονιά-ρεκόρ για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων, ξεπερνώντας τους 2.3 δις τόνους και παρουσιάζοντας αύξηση 4% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά..
Οι δικαιολογίες για την κρίση ήταν πολλές: δυσμενή καιρικά φαινόμενα, ξηρασία και πλημμύρες, αύξηση της κατανάλωσης κρέατος σε Ινδία και Κίνα, η δέσμευση γης για αγροκαύσια κ.ο.κ. Το ενδιαφέρον όμως είναι, ότι πολλές εταιρείες, μέσα στο μεγάλο κύμα της διατροφικής κρίσης ως τα μέσα του 2008, αύξησαν ιλιγγιωδώς τα κέρδη τους. Αυτό ισχύει τόσο για τις πολυεθνικές των αγροχημικών, όσο και για τις αλυσίδες τροφίμων.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΕΛΑΙΟΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΑΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

του Θανάση Πετράκου, Νομαρχιακού Συμβούλου, επικεφαλής της παράταξης «Συνεργασία για τη Μεσσηνία», 18ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”,  Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008

Η κατάρρευση της τιμής του λαδιού, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη άνοδο του κόστους παραγωγής, τη λειτουργία των «καρτέλ» στην αγορά και την ανεξέλεγκτη νοθεία, οδηγούν την ελαιοκαλλιέργεια σε πλήρη διάλυση και τους ελαιοπαραγωγούς σε απόγνωση. Είναι τεράστιες οι ευθύνες των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ αλλά και των Eνώσεων της Ελαιουργικής, της ΠΑΣΕΓΕΣ και της Νομαρχίας γιατί τόσα χρόνια δεν έκαναν τίποτα να συγκροτηθεί τοπική και εθνική πολιτική για το ελαιόλαδο.
Γιατί φθάσαμε ως εδώ;
Η σημερινή κατάσταση , είναι το μακροχρόνιο ,αθροιστικό αποτέλεσμα μιας σειράς εγκληματικών αποφάσεων και παραλείψεων σε βάρος  των ελαιοπαραγωγών, από αυτούς που έργο τους ήτανε η διαφύλαξη των  συμφερόντων των παραγωγών . Οι  μέχρι σήμερα κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, έχουν βαρύτατες ευθύνες :
- Γιατί, ως «εραστές της Ελεύθερης Αγοράς» αρνήθηκαν πεισματικά κάθε είδους παρέμβαση στη διακίνηση και εμπορία του λαδιού.

ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

του Κώστα Δεληγιάννη, Γεωπόνου, 18ο τεύχος “Δρόμου των Αγροτών”, Νοέμνριος-Δεκέμβριος 2008

Εξετάζοντας τα ουσιαστικά ζητήματα που καθόρισαν τις εξελίξεις στον αγροτικό τομέα και συνεχίζουν να δρουν καθοριστικά, διαπιστώνουμε  ότι, ενώ πλήττονται από τις εξελίξεις αυτές, πολλοί κάτοικοι της υπαίθρου υιοθετούν προσεγγίσεις που για χρόνια καλλιέργησε συστηματικά με όλους τους τρόπους και τα μέσα που διέθετε, το δοσμένο σύστημα ανάπτυξης. Ετσι :
1)Διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι ,στα πλαίσια μιας ανταγωνιστικής ανάπτυξης, πρέπει συνεχώς και υποχρεωτικά η αγροτική ιδιοκτησία να μεγαλώνει . Στο τέλος αυτού του δρόμου βρίσκονται οι μεγάλες γεωργικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που είναι σε θέση να συνδυασθούν με  τεχνολογικές εξελίξεις και  ένταση εισροών και παράλληλα κατασπατάληση φυσικών πόρων και μόλυνση του περιβάλλοντος. Το βαμβάκι επιβεβαιώνει αυτή την εξέλιξη.
2)Χρησιμοποιήθηκε σαν δείκτης ανάπτυξης η εντατική μείωση του  αγροτικού πληθυσμού,συσχετίζοντας την οικονομία της χώρας μας με τα κυρίαρχα καπιταλιστικά βιομηχανικά κράτη.Το βέβαιο είναι ότι, η απογύμνωση της υπαίθρου δεν συνοδεύτηκε από ενίσχυση του τομέα  της μεταποίησης  αλλά από δυσανάλογη επιβάρυνση του ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων .
3)Υιοθετήθηκε ένα καταναλωτικό πρότυπο και στον αγροδιατροφικό τομέα, παρά και ενάντια στην παγκόσμια αναγνωρισμένη μεσογειακή διατροφή, που αλλοιώνει τα διατροφικά  χαρακτηριστικά της Ελληνικής οικογένειας ακόμη και στα χωριά.